Bu çalışmada Türkçe’yi anadil olarak edinmekte olan 2;0- 4;8 yaş aralığındakiçocukların adıl düşürme özelliğini konuşmalarında kullanımları araştırılmıştır.Çalışmada kullanılan veriler CHILDES veritabanından (Mac Whinney, 1995) eldeedilmiş olup kesitsel yöntemlerle 4 ay aralıklara toplam 48 çocuğun konuşmalarınıiçeren verilerdir. Veriler yaş gruplarına ve adılların kullanıldığı yüklemin çeşidinegöre sınıflandırılmış (eylem, yüklem, var/yok tümcesi, emir kipi) ve incelenmiştir.Bağlama uygun olmayacak şekilde adıl düşürüldüğü durumlar belirlenmiştir.Verilerin incelenmesi sonucunda tüm yaş gruplarındaki çocukların Türkçenin adıldüşürme özelliğini kullandıkları, özellikle de eylem içeren tümce yapılarında adıldüşürmeyi tercih ettikleri gözlemlenmiştir. Küçük yaş gruplarındaki çocukların adıldüşürme özelliğini fazla genellemeleriyle iki anlamlılık ve anlam karışıklığına yolaçtığı gözlemlenmiştir. Çocukların yaşlarının büyümesiyle adıl düşürme oranınınazalması ve kullanımının anlam karmaşası içermeyerek doğru kullanım olduğu verilerden açıkca görülmektedir.Anahtar kelimeler: Dil edinimi, anadil edinimi, adıl düşürme

This study analyzes the use of pro-drop in speech among children between the ages2;0- 4;8 acquiring Turkish as a native language. The data analyzed is part of theCHILDES data base and includes cross-sectional language data from a total of 48children. The data was categorized according to the type of verb (verbal, nonverbal, existential or imperative) and the age of the child. Those cases wherethe child omitted the pronoun where it was not recoverable from the context arehighlighted. The analysis of the data demonstrates that children from all age groupsomit the subject pronouns, especially in verbal sentences. The data from children inthe smallest age group demonstrates that they tend to overgeneralize the pro-droprule to cause ambiguity in some cases. The rate of pro-drop decreases with age andchildren tend to use it more correctly