Zachodzące zmiany demograficzne i społeczne pokazują nam w ostatnich latach starzenie się społeczeństwa. Coraz więcej mamy osób starszych, wymagających troski i opieki i coraz mniej liczne staje się młode pokolenie. Konsekwencje takiego stanu rzeczy dotykają bezpośrednio rodzin, jak też życia społecznego i eklezjalnego. W życiu Kościoła widzimy to m.in. na przykładzie papieży, którzy pełnili posługę na Stolicy Piotrowej w XXI wieku – Jana Pawła II, Benedykta XVI, Franciszka i obecnie Leona XIV. W swoim nauczaniu często podejmowali temat starości, obecności osób starszych w życiu rodzinnym, społecznym i eklezjalnym, relacji międzypokoleniowej, ich zaangażowania i aktywności, mimo zmniejszających się sił. Temat ten był i jest podejmowany także przez wielu autorów. W nauczaniu papieży XXI wieku można też dostrzec elementy pozwalające na sformułowanie w pozytywny sposób tego okresu życia i analogicznie, jak używamy terminu Ewangelia życia posłużyć się także sformułowaniem terminu Ewangelia starości. Ewangelia, a więc dobra nowina o tym okresie życia. Dostrzegając trudności starości chcemy też, poprzez analizę teologiczno-pastoralną nauczania papieskiego XXI, wieku ukazać piękno i pozytywne aspekty tego czasu i że możemy używać takiego określenia, by docenić wartość osób starszych w życiu rodzinnym, eklezjalnym, społecznym i wskazać potrzebę głoszenia Ewangelii starości jako integralnej części Dobrej Nowiny o miłości Boga do człowieka, a nade wszystko integralnej części Ewangelii życia. Jest to też wyzwanie moralne, by traktować starszych z należną im godnością, a także by postawa wobec starszych była wypełnieniem wymagań moralnych, płynących z przykazania „czcij ojca swego i matkę swoją” oraz przykazania miłości bliźniego. To także wyzwanie duszpasterskie, by osoby starsze były docenione w życiu Kościoła i w życiu rodzinnym. Warto też zwrócić uwagę na potrzebę zaangażowania osób starszych w misję głoszenia Ewangelii starości – do czego zachęca papieskie nauczanie.