Niniejszy artykuł jest próbą ukazania istoty nauczania Kościoła o wojnie oraz jej moralnego wartościowania. Opierając się na pracy analityczno-syntetycznej przedstawię wycinek badań nad wojną i nauczaniem Kościoła w tym obszarze, prezentując kluczowe punkty zwrotne w nauczaniu i wpływ konkretnych wydarzeń na kształtowanie współczesnego katolickiego podejścia do tych kwestii. W artykule podkreślono kluczową rolę teorii „wojny sprawiedliwej”, wskazując na rozwój nauki we współczesności, analizując dokumenty Soboru Watykańskiego II i wybrane encykliki papieskie, w których kładzie się nacisk na unikanie wojny i promowanie pokoju. Wynika z nich, że Kościół potępia totalną wojnę i podkreśla potrzebę ochrony niewinnych. Wojna to ostateczność, a jeśli jest konieczna musi spełniać surowe kryteria moralne. Artykuł ma na celu ukazanie związków współczesnego nauczania Kościoła na temat wojny z teorią wojny sprawiedliwej oraz zidentyfikowania i zrozumienia subtelnych zmian w teologii wojny. Skupiono się w nim na analizie tego, w jaki sposób zmieniające się konteksty polityczne i społeczne wpłynęły na formułowanie wypowiedzi Kościoła dotyczących wojny. Przedstawiono efekty Soboru Watykańskiego II oraz encyklik papieskich, takich jak: Pacem in Terris Jana XXIII i Evangelium Vitae Jana Pawła II jako rozwój doktryny pokoju, skupiającej uwagę na znaczeniu pokoju, godności ludzkiej i unikaniu konfliktów zbrojnych.