Autor przedstawia swoje refleksje dotyczące kwestii winy w kontekście nauk psychiatrycznych i psychoterapeutycznych. Zdaniem autora, w praktyce duszpasterskiej oraz w psychoterapii od wielu lat istnieje silna tendencja do psychiatrycznego lub teologicznego redukcjonizmu, jak również rywalizacji pomiędzy duszpasterzami, psychiatrami i psychoterapeutami . Na przełomie XIX i XX wieku istniała tendencja do wzajemnego uznawania ich kompetencji i chęci do współpracy. Możliwość opisywania problemów pacjenta/penitenta z psychologicznego punktu widzenia z jednej strony, a z punktu widzenia etycznego z drugiej strony pozwala nam uniknąć konfliktu kompetencji na rzecz osób poszukujących pomocy psychiatrycznej - psychoterapii lub wsparcia duchowego.