Starożytny Bliski Wschód jest od dawna przedmiotem zainteresowania uczonych. Badania archeologów i historyków skupiały się początkowo przede wszystkim na terenach Mezopotamii, wkrótce objęły też Anatolię, Syrię i Palestynę. W minionym stuleciu właśnie na terenie Syrii dokonano kilku bardzo istotnych odkryć. Wymienić należy tu przede wszystkim Ugarit, którego rozkwit przypadł na drugą połowę drugiego tysiąclecia p.n.e., Mari nad środkowym Eufratem - stolicę państwa podbitego w XVIII wieku przez Hammurabiego, Eblę, stolicę zachodniosemickiego państwa z drugiej połowy III tysiąclecia p.n.e.1, oraz Emar, którego historia i archiwa są przedmiotem niniejszego artykułu.