Poszukując racjonalnej metody naszego moralnego rozumowania, Henry Sidgwick dochodzi do wniosku, że rozum praktyczny jest niespójny i nakazuje nam działania, które w pewnych okolicznościach są ze sobą sprzeczne. Naszą ostateczną powinnością jest bowiem zmierzać w takim samym stopniu do osiągnięcia naszego własnego, partykularnego szczęścia, co i szczęścia ogółu. Mamy zarówno obowiązki natury egoistycznej, jak i natury utylitarystycznej. W sytuacji konfliktu – kiedy dla dobra ogółu powinniśmy poświęcić dobro własne (lub odwrotnie) – rozum nie jest w stanie wskazać nam, które z działań należy wybrać. Ostatecznie musimy przyznać, że nie da się do końca zracjonalizować naszych moralnych wyborów. Tzw. problem dualizmu rozumu praktycznego był i jest poruszany przez wielu wybitnych filozofów, w tym: Rogera Crispa, Johna Skorupskiego czy Dereka Parfita. Praca niniejsza jest próbą naświetlenia rozważań Sidgwicka dotyczących dualizmu rozumu praktycznego, źródeł dualizmu oraz współczesnej recepcji tego niezwykle poważnego dla etyki problemu.

Diametros, No 28 (2011)