Gec Antik Cag’da Hristiyan ayinlerinin gercekles­tiril­digi baslica yapi tipi olan bazilikal planli kiliseler, ken­di iclerinde farkli cesitlemeleri ve boyutlariyla; yeni me­kân eklemeleri, kucuk de­gisiklikler ve tamiratlar gibi birtakim mudaha­lelerle, VII. yuzyila kadar kullanilmaya devam etmistir. Dogu Roma Imparatorlugu’nun “Karan­lik Cag”inin sona ermesiyle, bu bazilikalarin da cogu yi­kinti haline gel­mis ve terk edilmistir. Bunu izleyen do­nemlerde, bazi eski yikinti bazilikalarin iclerine kucuk bo­yutlu ve genelde tek nefli yeni sapeller insa edilmistir. Bu yeni sapeller, kucuk olcekleri ve basit liturjik kurgula­riyla, duzenli gerceklesti­rilen buyuk ayinlere hizmet ede­cek kapasiteye uygun tasarlan­mamis gorunmekte; dola­yisiyla Gec Antik Cag ba­zilikalarinin Orta Cag’daki bu tur­lu donusumlerinin baska gerekceler temelinde deger­len­dirilmesi gerek­mek­tedir. Bu makalede “kilise icinde kilise” uygu­lamasi, eski kilise alaninin anlami ve devamli­ligi baglaminda tartisil­maktadir. Bu giris niteligindeki calismamiz, bir yandan “kilise icinde kilise” uygula­masi­nin altinda yatan temel sebebin eski kutsal alani canli tut­makla ilgili oldugunu gos­ter­misken; Ly­kia’da tanim­laya­bildi­gimiz birtakim or­nek­lerin hac, ani ve mezarlik kili­seleri islevinde kulla­nil­malarinin yani sira; bazi du­rum­larda kucuk capli ve sadece belli basli ayinlere hizmet eden sapeller olarak hiz­met gorduklerine isaret etmistir.