Gunumuzde daha ziyade “oz varlik ve kisilik” kavrami ile ifade edilen “nefis” Kur’ân-i Kerim’de bircok âyete konu edilmistir. Kutsal Kitaplar, ahlak ogretileri ve felsefi arastirmalarin muhatabi olan insanin kuskusuz temel sorularindan biri kendisini tanimasidir. Bireyin istek, arzu, hirs, nefret vb. duygular araciligiyla icsel yonunu olusturan nefis, Islam kulturunde agirlikli olarak insanin negatif yonu olarak degerlendirilmistir. Kur’an âyetleri basta olmak uzere dini literaturun hemen hepsi nefsi; “insanin kotu icsel istek ve durtuleri” olarak tarif etmistir. O, insanin mânevi olgunlasmasinin onundeki en buyuk engeldir. Bu yuzden onun isteklerinin ve arzularin tersine hareket ederek insan kendini gerceklestirmelidir. Biz de bu hedef dogrultusunda Islâm cografyasi tarafindan onemli bir tasavvufi kaynak kitap olarak gorulen Mesnevi’den hareketle nefis kavrami ve nefis terbiyesi uzerinde durmaga calisacagiz. Ayrica basta Kur’an-i Kerim ve diger dini ve tasavvufi eserlerden de istifade edilmistir.