Artykuł przedstawia doktrynę nieba na ziemi, którą, pod wpływem własnych doświadczeń mistycznych, rozwinęła w swoich pismach święta Elżbieta od Trójcy Przenajświętszej OCD. W pierwszej części została zarysowana idea nieba w chrześcijaństwie. W drugiej części przedstawiono kontur krótkiego życia francuskiej świętej i stopniowe kształtowanie się wizji nieba w jej duchowości. Część ostatnia to rozwinięcie koncepcji doświadczenia nieba na ziemi według świętej karmelitanki, które opisała w swoich tekstach, głównie w listach. Podsumowanie prowadzi do konkluzji, że niebo zaczyna się w wierze, już na ziemi, a odczuwaniu obecności Trójcy Świętej w duszy każdego człowieka sprzyja między innymi modlitwa, ufność, cisza i kontemplacja. Święta Elżbieta proponuje tę duchowość głównie osobom świeckim.