W artykule podjęta została problematyka procesu przebaczenia samemu sobie w kontekście rozwoju osobistego w wieku senioralnym. Proces ten jawi się jako zasadniczy dla przygotowania do konstruktywnego i twórczego bilansu życia na jego ostatnim etapie, a także utrzymania wysokiego poziomu jakości życia. Początkowo ma miejsce analiza pojęcia przebaczenia, które jest najmocniej zakorzenione w tradycji judeochrześcijańskiej, choć analizowane jest także w wymiarze świeckim. Następnie proces ten zostaje odniesiony do starzenia się człowieka i związanych z tym postaw i przeszkód. W końcowej części artykułu rozważania odnoszą się do praktyki pedagogicznej, związanej ze wspomaganiem rozwoju osób dojrzałych, w tym z pracą biograficzną nad osiąganiem samoakceptacji i integracji własnych życiowych doświadczeń.