Celem niniejszej pracy jest przedstawienie zastosowania terapii poznawczo-behawioralnej w leczeniu emetofobii. Lęk przed wymiotowaniem (emetofobia) jest fobią prostą, której łagodna forma dotyka przeszło 3% populacji, z czego przeważającą część stanowią kobiety. Główne symptomy związane są z lękiem przed odczuwaniem mdłości/nudności, jak również innych odczuć żołądkowo-jelitowych. Odczucia te interpretowane są jako sygnał nadchodzących wymiotów, co prowadzi do dyskomfortu, jak również unikania jedzenia oraz sytuacji społecznych. Jej objawy mogą przypominać inne dolegliwości somatyczne oraz psychiczne. Może współwystępować z różnymi zaburzeniami psychicznymi. Terapia wymaga zindywidualizowanego podejścia i może być bardziej wymagająca w porównaniu z leczeniem innych fobii. Artykuł zawiera opis przebiegu terapii z dorosłą pacjentką zmagającą się z emetofobią. Diagnoza została przeprowadzona za pomocą wywiadu oraz kwestionariusza EmetQ-13. Zaprezentowane zostały zastosowane techniki terapeutyczne oraz sposób rozumienia objawów z uwzględnieniem modeli terapeutycznych wyjaśniających powstawanie emetofobii oraz mechanizmy je podtrzymujące. Wyodrębnione zostały kluczowe procesy odgrywające kluczową rolę w dysfunkcji. Po 10 sesjach terapii poznawczo-behawioralnej pacjentka nie spełniała kryteriów diagnostycznych lęku przed wymiotowaniem, przezwyciężyła unikanie.