Στη μελέτη αυτή διερευνήθηκε η βιώσιμη φλοιών πορτοκαλιού όπου είναι εφικτή η λήψη εκχυλισμάτων υψηλής βιολογικής αξίας που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τον εμπλουτισμό τροφίμων. Για το λόγο αυτό, η εργασία μελετά την ενσωμάτωσή τους σε βρώσιμα φυτικά έλαια, με σκοπό αφενός τον εμπλουτισμό τους με βιοδραστικές ενώσεις και αφετέρου την αύξηση της οξειδωτικής τους σταθερότητας έναντι των αντίστοιχων αυτούσιων λαδιών. Στο πρώτο μέρος της μελέτης, παρασκευάστηκαν υδατικά εκχυλίσματα από αποξηραμένο φλοιό πορτοκαλιού μέσω εκχύλισης απλής ανάδευσης. Η εφαρμογή της μεθοδολογίας επιφάνειας-απόκρισης αποκάλυψε τις βέλτιστες συνθήκες εκχύλισης για την παραλαβή εκχυλισμάτων υψηλής περιεκτικότητας σε πολυφαινόλες. Στη συνέχεια, μελετήθηκε η χρήση υδατικών διαλυμάτων κιτρικού, τρυγικού και γαλακτικού οξέος (τα οποία είναι συμβατά με τα τρόφιμα) και αποδείχθηκε ότι η συνολική απόδοση σε πολυφαινόλες μπορεί να αυξηθεί (από το αρχικό 26,73 σε 29,36 mg ισοδύναμα γαλλικού οξέος ανά γραμμάριο ξηρής μάζας). Το εύρημα αυτό θα μπορούσε να αποδοθεί στην υδρόλυση των ιστών της φλούδας πορτοκαλιού. Συμπερασματικά, η προτεινόμενη μεθοδολογία εκχύλισης είναι περιβαλλοντικά πράσινη, χαμηλού κόστους, και συμβατή με τρόφιμα, ενώ θα μπορούσε σίγουρα να χρησιμοποιηθεί ως αποτελεσματικό μέσο ανάκτησης των πολυφαινολών από φλοιούς πορτοκαλιού. Στο δεύτερο μέρος, αξιολογήθηκε ένας «πράσινος» και καινοτόμος διαλύτης, ένας βαθέως εύτηκτος διαλύτης (DES) που παρασκευάστηκε από γλυκερίνη και βουτυρικό νάτριο, ως προς την ικανότητά του να εκχυλίζει πολυφαινόλες από αποξηραμένο φλοιό πορτοκαλιού. Η βελτιστοποίηση της διεργασίας εκχύλισης πραγματοποιήθηκε και πάλι με τη χρήση μεθοδολογίας επιφάνειας-απόκρισης, η οποία αποκάλυψε τις βέλτιστες συνθήκες εκχύλισης. Διαπιστώθηκε, έτσι, ότι η ανάκτηση πολυφαινολών από το συγκεκριμένο υποπροϊόν είχε σημαντικά καλύτερη απόδοση σε σύγκριση με την υδατική ή την υδροαιθανολική εκχύλιση, ανακτώντας 73,36 mg ισοδύναμων γαλλικού οξέος. Τα παραγόμενα εκχυλίσματα διέθεταν σημαντικά ενισχυμένες αντιοξειδωτικές ιδιότητες και ήταν πλούσια σε εσπεριδίνη (21,81 mg ανά γραμμάριο ξηρής μάζας). Τα αποτελέσματα αυτά επιβεβαίωσαν και οι χρωματογραφικές αναλύσεις, καθώς αποδείχθηκε ότι το συγκεκριμένο εκχύλισμα ήταν ιδιαίτερα εμπλουτισμένο σε εσπεριδίνη, ένα βιοφλαβονοειδές με υποσχόμενη φαρμακευτική δράση. Στο τρίτο μέρος, παρασκευάστηκαν εκχυλίσματα φλούδας πορτοκαλιού χρησιμοποιώντας ένα μείγμα αιθανόλης και τριακετίνης. Μετά την απομάκρυνση της αιθανόλης, το υπόλοιπο διάλυμα τριακετίνης, το οποίο ήταν εμπλουτισμένο με πολυφαινόλες (3.687,32 μg ανά g εκχυλίσματος), προστέθηκε απευθείας στα έλαια σπόρων (ηλιέλαιο, σογιέλαιο, αραβοσιτέλαιο), καθώς η τριακετίνη είναι ένα λιπαρό οξύ πολύ μικρής αλυσίδας και είναι πλήρως αναμίξιμη με έλαια. Στη συνέχεια, τα εμπλουτισμένα έλαια επωάστηκαν στους 60 °C για 58 ημέρες. Με τη διεξαγωγή επιταχυνόμενων συνθηκών οξείδωσης χρησιμοποιώντας τη συσκευή Rancimat, αποδείχθηκε ότι ο εμπλουτισμός των παραπάνω ελαίων με εκχυλίσματα φλούδας πορτοκαλιού δεν προκάλεσε προοξειδωτικά αποτελέσματα. Το αποτέλεσμα αυτό επιβεβαιώθηκε από διάφορες δοκιμές οξειδωτικής σταθερότητας. Τα εμπλουτισμένα έλαια επέδειξαν αντιοξειδωτική δράση, αλλά αυτή κρίθηκε μη ικανοποιητική σε σύγκριση με το θετικό δείγμα ελέγχου (200 ppm BHT ανά kg ελαίου) μετά την επώαση. Συνεπώς, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η προτεινόμενη μέθοδος εμπλουτισμού θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη σταθεροποίηση των εμπορικών ελαίων σπόρων έναντι της οξείδωσης και την ενίσχυση της θρεπτικής τους αξίας μέσω του εμπλουτισμού τους με φυσικές πολυφαινόλες. Στο τέταρτο και τελευταίο μέρος, η έρευνα είχε ως στόχο τον εμπλουτισμό του αραβοσιτέλαιου με σκόνη φλούδας πορτοκαλιού χρησιμοποιώντας δύο μεθόδους εκχύλισης, μία με τη διαδικασία της δεξαμενής ανάδευσης και μία με τη βοήθεια υπερήχων. Η λεπτομερής εξέταση της πολυφαινολικής σύνθεσης αποκάλυψε ότι το αραβοσιτέλαιο που εμπλουτίστηκε με εκχύλιση σε δεξαμενή ανάδευσης μπορούσε να αποδώσει διπλάσια περιεκτικότητα σε πολυφαινόλες (109 mg ανά kg ελαίου), ενώ παράλληλα παρουσίαζε μεγαλύτερη οξειδωτική σταθερότητα σε υψηλές θερμοκρασίες από οποιοδήποτε άλλο δείγμα. Επιπλέον, παρατηρήθηκε ότι όταν το καθαρό έλαιο υποβλήθηκε σε υπερήχους, παρουσίασε επίσης εξαιρετική σταθερότητα έναντι της οξείδωσης. Με βάση τα αποτελέσματα αυτής της μελέτης, συνιστάται η φλούδα πορτοκαλιού ως ιδανική πρώτη ύλη για τον εμπλουτισμό των βρώσιμων ελαίων, λόγω της αφθονίας των λιπόφιλων φλαβονοειδών που περιέχει, τα οποία μπορούν να προσδώσουν στο έλαιο φυσικά ισχυρά αντιοξειδωτικά. Μια τέτοια διαδικασία μπορεί όχι μόνο να προσδώσει στα έλαια υψηλή αντοχή στην οξείδωση, αλλά και λειτουργικά συστατικά.