Οι τελευταίες δεκαετίες χαρακτηρίζονται από τη συνεχή κινητικότητα των πληθυσμών, των οποίων οι γλωσσικές πρακτικές σχετίζονται με τη διγλωσσία και την πολυμορφία των γλωσσών και των πολιτισμών. Με βάση αυτή την παρατήρηση, η παρούσα διατριβή διερωτάται για τη φύση αυτών των πρακτικών και την ιεράρχηση των γλωσσών και των πολιτισμών στο σχολικό πλαίσιο. Οι δεσμοί εξουσίας, τους οποίους υφαίνουν οι γλώσσες και οι πολιτισμοί, μελετώνται από μια "επιστημονική σύγκρουση" μεταξύ των στρουκτουραλιστών γλωσσολόγων και των κοινωνιογλωσσολόγων. Από τη μία πλευρά, η μελέτη των γλωσσών ως αυτόνομων συστημάτων και, από την άλλη, η αντίληψη των γλωσσών ως σύνολο ρεπερτορίων, μας οδηγούν στην επιστημολογική μελέτη του translanguaging από το 1980 έως σήμερα. Αφού μελετήσουμε την έννοια και τη σχέση του translanguaging με βασικές έννοιες της διδακτικής των γλωσσών και των πολιτισμών, όπως οι μονογλωσσικές και πολυγλωσσικές προσεγγίσεις, η εναλλαγή γλωσσικών κωδίκων και η διαμεσολάβηση, προτείνουμε μια νέα θεωρία και έρευνα του translanguaging, που συνδέονται με τις μικρές λογοτεχνικές φόρμες. Η έρευνά μας εντάσσεται σε δύο περιόδους παρατήρησης και έρευνας-δράσης στην τάξη σε δημοτικά σχολεία στη Γαλλία και στην Ελλάδα. Δύο ειδικές σχεδιασμένες σχάρες παρατήρησης και λογοτεχνικές σύντομες φόρμες που ενσωματώθηκαν σε μαθήματα που προτάθηκαν για τη μελέτη του translanguaging αποτελούν τα ερευνητικά εργαλεία αυτής της διατριβής. Με βάση αυτή την προσέγγιση, προτείνουμε μια νέα οπτική του translanguaging που θέτει μια ολιστική προσέγγιση των γλωσσών και των πολιτισμών στο επίκεντρο της διδασκαλίας.