Η παρούσα μελέτη έχει ως βασικό στόχο την διερεύνηση της έννοιας της επιθετικότητας ως κεντρική αμυντική λειτουργία στην οριακή παθολογία, αποδεικνύοντας ότι αποτελεί το σημείο σύγκλισης των παθογνωμονικών χαρακτηριστικών της οριακής διαταραχής προσωπικότητας. Σύμφωνα με την ψυχοδυναμική προσέγγιση, η επιθετικότητα, άμεσα συνδεδεμένη με την ανασφαλή προσκόλληση, τις ελλειμματικές αντικειμενότροπες σχέσεις, το τραύμα και την παρορμητικότητα, διαμορφώνει τις ψυχικές διεργασίες των ασθενών δημιουργώντας ένα καθεστώς μετατραυματικού στρες, το οποίο δύναται να οδηγήσει σε χαοτικές και εύθραυστες διαπροσωπικές σχέσεις. Κατά τη διάρκεια της ψυχαναλυτικής ψυχοθεραπείας, η επιθετικότητα αναδύεται ως κεντρικό στοιχείο του θεραπευτικού πλαισίου, με σημαντικές επιπτώσεις τόσο στη δυναμική της θεραπείας όσο και στην πορεία του θεραπευτικού έργου. Η ψυχοθεραπεία του οριακού ασθενούς διέπεται από εκφάνσεις της επιθετικότητας που τείνουν να αναστέλλουν τη θεραπευτική διαδικασία, κυρίως μέσω της αρνητικής μεταβίβασης και της αρνητικής θεραπευτικής αντίδρασης. Υπό το κράτος της διχοτόμησης, που λειτουργεί ως εσωτερική καταστροφικότητα, η συνοχή του Εγώ απειλείται και ο οριακός ασθενής, αντιμετωπίζοντας τη διάχυση ταυτότητας και τις συνακόλουθες δυσκολίες ενηλικίωσης, αναζητά επιβεβαίωση της ύπαρξής του μέσω ναρκισσιστικών διαδρομών. Η κατανόηση και η διαχείριση αυτών των επιθετικών παρορμήσεων είναι κρίσιμες για την επιτυχή έκβαση της θεραπείας και την ψυχική εξέλιξη του οριακού ασθενούς. Για το σκοπό της παρούσας εργασίας επιλέχθηκε η μέθοδος της βιβλιογραφικής ανασκόπησης μελετών που άπτονται του ψυχαναλυτικού πεδίου. Η παρούσα ανασκόπηση κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η επιθετικότητα αποτελεί κεντρική αμυντική λειτουργία στην οριακή παθολογία και λειτουργεί ως το σημείο σύγκλισης των παθογνωμονικών χαρακτηριστικών της οριακής διαταραχής προσωπικότητας. Λέξεις-κλειδιά: οριακή διαταραχή προσωπικότητας, επιθετικότητα, θυμός, παρορμητικότητα, προσκόλληση, σχέσεις αντικειμένου, τραύμα, μεταβίβαση, ψυχαναλυτική ψυχοθεραπεία.

The present study aims to investigate the concept of aggression as a central defensive function in borderline pathology, demonstrating its role as the convergence point of the core psychopathological features of borderline personality disorder. According to the psychodynamic approach, aggression, directly linked to insecure attachment, deficient object relations, trauma, and impulsivity, shapes the mental processes of patients, establishing a post-traumatic stress framework that can lead to chaotic and fragile interpersonal relationships. During psychoanalytic psychotherapy, aggression emerges as a central element within the therapeutic framework, significantly influencing both the dynamics of therapy and the overall therapeutic process. In the psychotherapy of borderline patients, manifestations of aggression often hinder therapeutic progress, primarily through negative transference and negative therapeutic reactions. Under the dominance of splitting, which operates as an internal destructiveness, the cohesion of the ego is threatened. The borderline patient, grappling with identity diffusion and the associated challenges of maturation, seeks affirmation of their existence through narcissistic pathways. Understanding and managing these aggressive impulses are critical for the successful outcome of therapy and the psychological development of the borderline patient. For the purposes of this study, a literature review methodology was employed, focusing on works within the psychoanalytic field. The review concluded that aggression constitutes a central defensive function in borderline pathology, serving as the point of convergence for the core psychopathological features of borderline personality disorder. Keywords: borderline personality disorder, aggression, anger, impulsiveness, attachment, object relations, trauma, transference, psychoanalytic psychotherapy.