Mowa jest dla Martina Bubera manifestacją ducha przejawiającego się w różny sposób, nie tylko przez słowa. Stąd milczenie zajmuje w jego koncepcji wyróżnione miejsce. Do uobecniania istoty ludzkiej lub boskiej może dojść zarówno we współuczestniczącym dialogu bez słów, jak i w bezsłownym doświadczeniu mistycznym. W pierwszym przypadku milczenie stanowi ważny element dialogu, w drugim jest mistycznym spokojem, w którym osiąga się zrozumienie bez słów. W milczeniu duch nie manifestuje się, lecz jest. Zarówno milczenie dialogiczne, jak i milczenie monologiczne są opozycją wobec „pięknej”, lecz pustej mowy. Stanowią także rodzaj obrony przed gadaniną oraz jeden ze sposobów uniknięcia relacji pozornych, nieautentycznych.