Orta Çağ karanlığının ardından gelişen Rönesans ve Reform hareketleri, teknolojik ilerlemeler, bilgi ve düşünce alanlarındaki gelişmeler toplumsal alanda da değişim ve dönüşümleri tetiklemiştir. Avrupa’da gelişen modernleşmeyle birlikte bu değişimler neticesinde yüzyıllardır eril güç altında ezilen, tam anlamıyla özgür bir birey olmayan ve insanî hakları dahi oldukça sınırlı bulunan kadınlar da bu değişen dünyada insan olarak haklarını talep etmenin yanı sıra bulundukları yeri ve rolleri yeniden şekillendirme çabasına girmişlerdir. Bu çaba ile başlayan kadın hareketleri 18. yüzyılda görünür olmaya başlamış ve 19. yüzyılda da sistemli bir hareket şekline dönüşmüştür. Değişen dünyada bu kadın hareketlerinin etkisiyle birlikte 19. yüzyılda Osmanlı Devleti’nde de kadın hareketlerine karşı bir ilgi başlamıştır. Osmanlı Devleti’nde Tanzimat ile birlikte tohumları ekilen feminizm hareketi II. Meşrutiyet ile birlikte meyvelerini vermeye başlayarak hız kazanmıştır. 19. yüzyılda Avrupa karşısında Osmanlı’nın birçok alanda geri kalmışlığı sorununa ve devletin içinde bulunduğu sıkıntılı süreçteki problemlerine çözüm arayışı içinde siyasal çözümlerle birlikte toplumsal meselelere karşı da ilgi artmış ve tartışmalar oluşmuştur. Avrupa’da başlayan ve Osmanlı toplumunda da etkileri görülen feminizm hareketi toplumsal alanı ilgilendirdiği için dönemin düşünürleri arasında tartışılmıştır. Osmanlı'da zikredilen mesele hakkında fikir beyan eden kimselerden biri de İslâmcı düşünürler arasında yer alan Şehbenderzâde Ahmed Hilmi’dir.