از زمان پیروزی انقلاب اسلامی ایران و سقوط نظام سلطنتی تحت حمایت ایالات متحده در 1979، ایران در کانون دشمنی آمریکا در غرب آسیا قرار گرفت. سیاست‌های خصمانه‌ی ایالات متحده در قبال ایران با بحران گروگان‌گیری در سفارت آمریکا آغاز شد، و با استناد به فرمان اجرایی 12170، ایالات متحده با اعلام وضعیت اضطراری رسما با ایران قطع رابطه کرده و تحریم‌هایی علیه ایران وضع کرد. این تحریم‌ها پیرو چالش بر سر فعالیت‌های هسته‌ای ایران شدت بیشتری گرفت. پس از تنش‌های متعدد و مذاکرات طولانی و توافق‌های اولیه، سرانجام برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) بین ایران، اتحادیه اروپا و گروه 1+5 در سال 2015 حاصل شد؛ اما در نهایت دولت دونالد ترامپ در سال 2018 از برجام خارج شد و تحریم های آمریکا علیه تهران را دوباره اعمال کرد. با توجه به افزایش تنش و اختلافات بین دو کشور در سه سال گذشته و آینده‌ی نامعلوم برجام، درک درست از راهبرد کلان آمریکا در قبال ایران اهمیت بسزایی دارد. لذا این پژوهش ضمن واکاوی تاریخچه‌ی روابط آمریکا و جمهوری اسلامی به بررسی سیاست، خط مشی، و موجودیت سیاسی ایالات متحده درقبال ایران در سطح دولت و به عنوان تحلیل سیاست خارجی از منظر پدیدارشناختی می‌پردازد. روش تحلیل محتوای پدیدارشناختی نقش مهمی در تحلیل کمی و کیفی سیاست خارجی دارد. پس از بررسی سیاست‌های آمریکا در مورد ایران و با تمرکز بر رویکردهای کنگره و کاخ سفید، این نتیجه حاصل شد که این رویکرد به موازات منافع آمریکا در خاورمیانه است؛ و هرچند با توجه به تعمیق بی‌اعتمادی در سال‌های گذشته مصالحه در آینده‌ی نزدیک بعید به نظر می‌رسد، اما به طور کلی نزدیکی طرفین مطلوب و قابل دستیابی است.