Öz: Yeni Uygur Türkçesi, Türk dili tarihi içerisinde kesintisiz olarak yazı dili olarak kullanılan Eski Uygur Türkçesinin tarihı̇ seyri içerisinde bugünkü durumuna evrilen bir yazı dilidir. Birçok ağızın etkisiyle oluşmuş ve tarihi seyri içerisinde son doksan yılda birkaç kez alfabe değişikliğine maruz kalmıştır. Ayrıca Türkçenin temel bir özelliği olan kökün değişmemesi kuralı bu yazı dilinde bozulmaktadır. Gerileyici benzeşme hadisesi olarak adlandırılan bu durum ileri bir seviyededir. Çağatay yazı dili geleneği bu yazı dilinin kökenidir. Ancak zaman içerisinde yerel ağızların yazı diline etkisi giderek artmıştır. Siyası̇ değişimler elbette bunda büyük önem taşımaktadır. Birçok yazar Çağatay Türkçesi metinlerinde genel yazı dili özelliklerini korurlarken kendi ağız özelliklerinden de örnekleri yazdıkları metinlere işlemişlerdir. Türkçenin Karluk grubunda yer alan Yeni Uygur Türkçesi, Özbek Türkçesiyle birlikte Çağatay Türkçesinin mirasını devam ettirmektedir. Hazırlanmakta olan doktora tezinin bir nüshası olan ve 1824 yılında Yenihisar'da yazılmış olan Miftahu'l-Cinan üzerinde Yeni Uygur Türkçesinin özelliklerini tespit etmeye çalışılacaktır. Eserin Yenihisar'da istinsahından da anlaşılacağı üzere Uygur Türkü olması muhtemel olan müstensih, kendi ağız özelliklerini metne yansıtmıştır. Bu döneme ait başka metinlerde de bu durum görmektedir. Miftahu'l-Cinan adlı metnin aslı 16. yy'da yazılmıştır. 18.yy'a ait Paris 1 nüshası hakkında tarafımızca bir doktora tezi çalışılmaktadır. Eserin başka nüshalarını da temin ettiğimiz için Yenihisar nüshasının Yeni Uygur Türkçesinin fonetik özelliklerini daha baskın şekilde yansıttığını görmekteyiz. Bu sebeple çalışmamızda bu nüshayı ele alıp bu özellikleri fonetik ve diğer gramer unsurları açısından göstermeye çalışacağız.