Ülkemizdeki akademik geleneğin araştırmacılara salık verdiği, yer yer dayattığı bazı yöntemler, üsluplar vardır. Ürettiklerinde, yazdıklarında akademisyenin tarafsız olması, bilimsel bir tutum takınması beklenir. Bilimin ana disiplinlerinde -özellikle fen ve sağlık alanlarında- bu tutum hayati bir değer taşır ve pozitif bilimlerde yeterli görülebilir. Sosyal bilimler alanında da objektif olmak, bilimselliği korumak öne çıkan/çıkarılan özelliklerdendir. Fakat diğer ana disiplinlere nazaran, bir sosyal bilimcinin kişisel yaklaşımını ortaya koymasına, kendi yöntem ve biçemini sergilemesine imkân tanıyan bir özgürlük alanı da olmalıdır. Sosyal bilimlerin alt çalışma alanlarından olan edebiyat araştırmalarında ise bu alan daha da geniştir. Fakat fıkıh tabiriyle ifade edilecek olursa, bu "helal dairesi geniş" olduğu hâlde onu daraltan, edebiyat araştırmacısının yazdıklarında/ürettiklerinde kendisinin de bir edebî metin kurmasını, özgün bir üslup oluşturmasını engelleyen bir akademik geleneğe sahibiz maalesef. "Akademik" babaların/hocaların otoriter tutumları ile yetişen nesiller, farkına bile varmadan, kendi üretimlerinde, kendi talebelerinde de bu geleneğin sürmesine sebep olurlar. Buna rağmen, zaman zaman bu sert kabuğu kırmaya çalışan/başaran isimler/çalışmalarla karşılaşabiliyoruz. Bu yolda ortaya konmuş bazı edebiyat araştırmalarına, bu alanda yazılmış makalelere, çalışmalara baktığımızda bir yandan anlatımı ve yaklaşımı ile öne çıkan, öte yandan araştırma ve incelemelerindeki derinlikle okurun -aklıyla birlikte- gönlünü kazanan isimler görebiliyoruz.