XVIII. ve XIX. asırlarda, İslam dünyasında, devrin âlim ve sûfîlerinin öne çıkardıkları kavramlardan ve meselelerden hareketle bir reform hareketinin varlığı, oryantalist araştırmacılar tarafından ddia edilmektedir. Mevzunun tasavvuf ilmine bakan cephesinde, neo-Sufism ve Tarîkat-ı Muhammediyye tasavvurları, Ticâniyye, İdrîsiyye ve Senûsiyye tarikatları üzerinden tartışılmaktadır. Ticâniyye özelinde Tarîkat-ı Muhammediyye tasavvurunun ilk kez etraflıca tahlil edilmeye çalışıldığı bu eser, bahse konu kavramların tasavvuf tarihindeki irtibatlarını ve reform iddialarının geçerli olup olmadığını tam manasıyla tahlil edemese de sualleriyle ve mevzuyu ele alış tarzıyla takip eden çalışmalar için hareket noktası oluşturabilecek evsaftadır.

Orientalist scholars claim the existence of a reform movement in the Islamic world in the eighteenth and nineteenth centuries based on the concepts and issues put forward by the ulamas and Sufis of that time. This article discusses, concerning that claim, the concepts of neo-Sufism and Tariqat al-Muhammadiyya through the Tijaniyya, Idrisiyya and Sanusiyya orders. Although it does not question and comprehensively analyzed the validity of the reform debates, the article stands as a starting point paving the way for the studies following a similar set of questions on the issue.