De kern van de aanpak die de NCDD voorstaat, is domeinoverstijgende samenwerking met oog voor de verschillen die tussen de domeinen bestaan (samen wat kan, individueel wat moet). Zonder samenwerking zullen instellingen ieder voor zich het wiel opnieuw uitvinden en op een inefficiënte wijze hun digitale archieven verder uitbouwen. Dit leidt tot dubbel werk en onnodige inzet van tijd, geld en energie. Het bereiken van schaalvoordelen maakt het ook voor de vele kleinere instellingen in Nederland gemakkelijker te profiteren van beschikbare voorzieningen, diensten en kennis. In de afgelopen jaren zijn forse stappen voorwaarts gezet: er zijn operationele e-Depots ontwikkeld en in gebruik genomen, er is veel (technische) kennis opgedaan en er zijn goede voorbeelden van dienstverlening aan derde partijen. Dienstverlening van de ene collectiebeherende instelling aan de andere, maar ook publiek-private samenwerking. Maar er is ook nog veel waar we onvoldoende inzicht in hebben. Hoe groot is de digitale collectie Nederland inmiddels? Welk deel is goed gearchiveerd en wat verstaan we onder goed gearchiveerd? Welke behoeften hebben collectiebeherende instellingen in Nederland als het gaat om digitaal duurzame archivering? Met welke kosten moeten we rekening houden? En wat is de schaalbaarheid van onze voorzieningen? Met het onderzoek naar een nationale infrastructuur voor duurzame toegang heeft de NCDD getracht een meer concreet beeld te schetsen van de gewenste stabiele organisatorische en technische infrastructuur die het behoud en de duurzame toegankelijkheid van digitale informatie garandeert. Hoe ziet een dergelijke nationale infrastructuur er uit? Hoe zorgen we ervoor dat deze schaalbaar is? Wat is de beste aanpak om een dergelijke infrastructuur te realiseren? Wanneer we er vanuit gaan dat dit een groeimodel is, hoe ziet een groeimodel er dan uit? En welke stappen zullen er op de korte termijn en op de langere termijn gezet moeten worden?