Hâkânî Mehmet Bey (ö.1606), klasik Türk şiirinin XVI. yüzyılda İstanbul’da yaşamış önemli temsilcilerinden biridir. Hâkânî’nin günümüze ulaşan üç eseri mevcuttur. Bu eserlerden ilki, Hz. Peygamber’in fizikî özellikleri ile birlikte ahlakına dair hususları da konu edinen meşhur manzum eseri Hilye-i Saadet’tir. Diğer eseri ise manzum hadis-i erbaîn tercümesi Miftâhü’l-Fütûhât’tır. Hâkânî Mehmet Bey’in mürettep bir divânı da bulunmaktadır. Türk İslam edebiyatının tanınmış şairlerinden Hâkânî Mehmet Bey, Hz. Peygamber’i sevmeyi ve onu anmayı imanın bir gereği olarak bilerek mürettep divânında Hz. Peygamber’in isimlerini, sıfatlarını, yaşadığı devri, arkadaşlarını, Ehl-i Beyt’ini defaatle anmış, ayrıntılı olarak anlatmıştır. Bu makalede, Hilye-i Saadet ve Miftâhü’l-Fütûhât adlı eserlerini Hz. Peygamber muhabbeti üzerine inşa eden Hâkânî Mehmet Bey’in divânındaki şiirlerde bu muhabbetin tezahürü, Hz. Peygamber ve Âl-i Abâ ile ilgili bazı dinî şahsiyet ve kavramlar üzerinden ele alınmıştır. Hâkânî’nin gerçekte beş mübarek zattan oluşan Âl-i Abâ içinde Hz. Fatıma’yı hiç zikretmeyip muhabbet ve fazilet tasvirlerini Hz. Muhammed, Hz. Ali, Hz. Hasan ve Hz. Hüseyin ile sınırlı tutmuş olması oldukça manidardır. Hâkânî’nin Âl-i Abâ’ya duyduğu muhabbeti tasvir etmeyi kendisine vazife edindiği ve bunu şahsi bir teberrük vesilesi kıldığı anlaşılmaktadır.