در سه دهة اخير بحث از روشها و رويكردها در مطالعات اسلامي، در پـي طـرح ايـن مباحـث درمطالعات تاريخ اديان در محافل دين شناسي بسيار مورد توجه قرار گرفتـه اسـت . در مطالعـة اسلام، دو رويكرد اساسي ر امي توان سراغ گرفت : رويكرد الهياتي و رويكرد تـاريخي . در ايـن مقاله كوشيده ايم به كار گيري اين رويكردها را در دو اثـر مهـم باموضـوع گـزارش قرآنـي از عيسي عليه السلام (با نظر به تصويركلي مسيحيت و مسيحيان در قرآن ) بررسي كنيم . در اهميت اين موضوع بايد گفت اين گزارش از سويي، مبنا و هـستة شـناخت مـسلمانان از مـسيحيت و مسيحيان است و از سوي ديگر، از همـان نخـستين مواجهـة مـسيحيان و عالمـان مـسيحي در سدههاي نخست هجري تاكنون اين موضوع قرآني از جمله مهمترين و در عين حـال مناقـشه - آميزترين مباحث به شمار مي آيد.در تبيـين رويكردهاومـسائل روش شناسـي، آثـار دو محقـق تاثيرگذار در اين حوزه ، يعني ريچارد بل و جفري پاريندر ،بررسي شـده و بـه مقايـسه پـيش فرضها،مباني روشي و نتايج حاصل از اين پژوهشها پرداخته شده اسـت .همچنـين بـا مـشخص كردن سنت تحقيقي هر يك از اين دو پژوهش، و طرح نكات اصـلي و مفـاهيم اساسـي مـورد نظر آنها ،بيشتر بر جايگاه و كاركرد خاص متن مقدس در مواجهه با اين سنتهاي تحقيقي تاكيد شده است