نظر به اینکه دعا از جمله عالی‌ترین مضامین دینی است که در میان پیروان ادیان از مقبولیتی خاص برخوردار است و در مقابل آموزه‌های فلسفی و کلامی در نگاه ظاهری در چالش با آن قرار دارند پژوهش حاضر در نظر دارد با رهیافتی فلسفی-کلامی بر مسئله دعا،ابهامات موجود در این بحث را که عمدتا مربوط به نحوه تأثیرگذاری‌ آن در نظام هستی است از دیدگاه ملا صدرا مورد بررسی قرار دهد.به همین منظور نخست به بیان تعریف و فلسفه و سپس به بررسی رابطه این حقیقت الهی با آموزه‌های فلسفی و کلامی همچون علیت،قضا و قدر و اراده‌ الهی از نگاه صدر المتألهین پرداخته است.نتایج به دست آمده از این پژوهش حاکی از آن است که مسئله«دعا و استجابت»در تفکر فلسفی این فیلسوف دارای عینیتی عقلانی و نه انتزاعی می‌باشد.