Mazkur maqolada Jamoliddin Ibn Hojibning “Al-Kofiya” hamda Abdurahmon Jomiyning “Al-Favaidu ad-diyaviyyatu” asarlarida sintaktik talqinlarning qiyosiy tahlili amalga oshiriladi. Tadqiqotda ikki asarning metodologik yondashuvlari, grammatik ta’riflari va nahviy masalalarga munosabati o‘rganilgan. Xususan, foil, tavobi’, taqdim va ta’xir hamda tanozu’ kabi sintaktik hodisalarning talqinidagi o‘xshash va farqli jihatlar yoritilgan. Tahlillar natijasida Ibn Hojib grammatik qoidalarni ixcham va me’yoriy shaklda bayon etgani, Jomiy esa ularni mantiqiy-semantik jihatdan keng sharhlab bergani aniqlandi.