Το άρθρο προτείνει το «Φαινόμενο της Βαβέλ» ως ένα ψυχαναλυτικό μοντέλο κατανόησης της αποτυχίας μετατροπής της ασυνείδητης επικοινωνίας σε κοινό νόημα. Υποστηρίζει ότι η προβολική ταύτιση αποτελεί την πρώτη παγκόσμια, προλεκτική γλώσσα μέσω της οποίας μεταδίδονται ψυχοσωματικές καταστάσεις, ενώ η ενδοβολή και η ενσυναίσθηση είναι οι λειτουργίες που επιτρέπουν τη μετατροπή αυτής της μετάδοσης σε επεξεργάσιμη εμπειρία και κοινή αναφορά. Όταν η ανάγκη για βεβαιότητα, αναγνώριση και παντοδυναμία υπερισχύει της δυνατότητας περίεξης και επεξεργασίας, η επικοινωνία παραμένει ενεργή αλλά η κοινή σημασία καταρρέει. Μέσα από μια ψυχαναλυτική ανάγνωση του μύθου της Βαβέλ, το κείμενο περιγράφει τη μετάβαση από τη συνοχή και τη συν-νοηματοδότηση προς τη σύγχυση, τη διάσπαση του κοινού χώρου νοήματος και την απορρύθμιση της σχέσης, συνδέοντας αυτή τη διαδικασία με το Ναρκισσιστικό Φάσμα Θέσεων και τις μετακινήσεις μεταξύ υγιών, οριακών και ψυχωσικών μορφών οργάνωσης της εμπειρίας.