Bu çalışma, Nakşibendiyye tarikatının tasavvufî eğitim anlayışının temelini oluşturan Kelimât-ı Kudsiyye ilkelerini tasavvufî terbiye perspektifinden ele almaktadır. Nakşibendî geleneğin sistematik bir seyrüsülûk modeli çerçevesinde geliştirdiği bu ilkeler, müridin hem zâhirî hem de bâtınî hayatını kuşatan bütüncül bir manevî eğitim anlayışını yansıtmaktadır. Araştırmada, Abdülhâlik-ı Gucdüvânî’ye nispet edilen sekiz ilke ile daha sonraki dönemlerde ilave edilen üç ilke birlikte değerlendirilmiş; her bir ilkenin sâlikin kalbî farkındalığını, zaman bilincini ve ilâhî huzur idrakini geliştirmedeki rolü incelenmiştir. Hûş der-dem, nazar ber-kadem, sefer der-vatan ve hâlvet der-encümen gibi ilkeler, nefes, bakış, yöneliş ve toplum içindeki manevî istikrar bağlamında analiz edilmiştir. Yâdkerd, bâz-geşt, nigâhdâşt ve yâddâşt ilkeleri ise zikir, niyet tashihi ve kalbin mâsivâdan korunması ekseninde ele alınmıştır. Son olarak vukûf-ı adedî, vukûf-ı kalbî ve vukûf-ı zamânî ilkeleriyle Nakşibendî eğitim sisteminin bilinç, süreklilik ve iç disiplin temelli yapısı ortaya konulmuştur. Çalışma, Kelimât-ı Kudsiyye’nin tasavvufî eğitimi şekilsel uygulamalardan ziyade farkındalık, murâkabe ve ihsan bilinci ekseninde yapılandıran özgün bir eğitim modeli sunduğunu göstermektedir. Bu çalışmanın amacı, Nakşibendiyye tarikatının tasavvufî eğitim sisteminin temelini oluşturan Kelimât-ı Kudsiyye ilkelerini inceleyerek bu esasların müridin manevî terbiyesi, kalbî farkındalığı ve ihsan bilincinin gelişimindeki yerini ortaya koymaktır. Ayrıca çalışma, söz konusu ilkelerin Nakşibendî seyrüsülûk anlayışındaki işlevini ve tasavvufî eğitim metodolojisine katkılarını değerlendirmeyi hedeflemektedir.