Η παρούσα εργασία εξετάζει την αστεγία στον δημόσιο χώρο γύρω από το λιμάνι του Πειραιά ως χωρική και επικοινωνιακή σύγκρουση στο πλαίσιο της τουριστικής «λιμενικής βιτρίνας». Συνδυάζοντας εθνογραφική έρευνα πεδίου, μαρτυρίες από άτομα σε κατάσταση δρόμου, μελέτη θεσμικών και πολιτικών κειμένων, αναλύονται οι διαδικασίες ορατότητας και αποκλεισμού που συγκροτούνται στον λιμενικό χώρο. Η εργασία αξιοποιεί θεωρητικά εργαλεία από την πολιτισμική γεωγραφία, την κριτική αστική θεωρία και την ανάλυση λόγου, προκειμένου να αναδείξει πώς η αστεγία κατασκευάζεται ως ανεπιθύμητη παρουσία σε έναν χώρο που προβάλλεται ως κόμβος τουριστικής ανάπτυξης και ασφάλειας.Τα ευρήματα δείχνουν ότι τα άτομα σε κατάσταση δρόμου διαπραγματεύονται πολλαπλά καθεστώτα φροντίδας και εξουσίας,αναπτύσσοντας προσδοκίες, στρατηγικές και κριτικές απέναντι σε θεσμούς, φιλανθρωπικές οργανώσεις και τοπικούς φορείς. Η εργασία συμβάλλει στη συζήτηση για τη σχέση δημόσιου χώρου, κοινωνικού αποκλεισμού και επικοινωνιακής πολιτικής της πόλης.

This thesis examines homelessness in the public space around the Port of Piraeus as a spatial and communicative conflict shaped by the city’s touristic “port showcase.” Through ethnographic fieldwork, testimonies of people experiencing homelessness, and analysis of institutional texts, it explores how regimes of visibility and exclusion are produced in the port area. Drawing on cultural geography and critical urban theory, the study shows how homelessness is constructed as an undesirable presence within a space promoted as secure and development-oriented. The findings reveal that people living on the street negotiate multiple regimes of care and power, articulating strategies and critiques toward institutions and local authorities. The thesis contributes to debates on public space, social exclusion, and urban communicative politics.