Ayaşî-zâde Seyyid Mehmed, Şeyhî mahlasıyla şiirlerini 17. yüzyılda kaleme almıştır. Ayaşî-zâde Seyyid Mehmed hakkında Vekâyi‘u’l-Fuzalâ ve Tuhfe-i Nâilî dışında şair tezkirelerinde ve kaynaklarda herhangi bir bilgiye tesadüf edilmemektedir. Şairin medrese eğitiminden sonra kadılık mesleğine yönelip Anadolu’da görev yaptığını, H 1080/ M 1670 tarihinde öldüğünü haber vererek şiirlerinden bir beyti örnek olarak sunarlar. Dîvân’da 126 şiirin varlığı söz konusudur. Bu şiirlerden 103’ü gazel formundadır. Bundan dolayı Şeyhî’yi gazel şairi olarak vasıflandırmak uygun olacaktır. Rubai nazım şeklini 11, kıta nazım şeklini 2, kaside nazım şeklini 9 defa, 1 şiirde ise terkibibent nazım şeklini kullanmıştır. Şeyhî’nin üslubunun en önemli ve dikkat çekici yanı Sebk-i Hindî akımının etkilerini bünyesinde barındırmasıdır. Şairin az sayıdaki şiirlerinden müteşekkil eserinde Sebk-i Hindî’nin asgari özelliklerinin tümü görülmektedir. Bu husus onu Sebk-i Hindî şairleri içerisinde saymaya yeterli olacaktır. İki bölümden meydana gelen bu çalışma, Şeyhî Dîvânı’nın transkripsiyonunu ve dil içi çevirisini içermektedir. I. Bölüm Ayaşî-zâde Seyyid Mehmed Şeyhî’nin Hayatı, Edebî Kişiliği ve Dîvânı başlığını taşımaktadır. II. Bölümde ise yazma nüshanın tanıtımı yapıldıktan sonra metnin kuruluşunda takip edilen yöntem izah edilmiştir. Devamında Dîvân’ın transkripsiyonu ve dil içi çevirisine geçilmiştir. Dîvân nüshasının tıpkıbaskısı kitabın sonuna ek olarak ilave edilmiştir.