Ushbu maqolada Alisher Navoiyning “Farhod va Shirin” dostoni muhabbat va sadoqat timsoli sifatida tahlil qilinadi. Dostonning bosh qahramonlari Farhod va Shirin obrazlari orqali haqiqiy muhabbat, sadoqat va fidoyilik g‘oyalari yoritiladi. Shuningdek, dostonning g‘oyaviy-badiiy xususiyatlari, Farhodning mehnatkash va ilmparvar inson sifatidagi talqini o‘rganiladi. Maqolada dostonning Navoiy “Xamsa”sidagi o‘rni va uning Nizomiy versiyasidan farqli jihatlari asoslab berilgan. Xulosa qilib, “Farhod va Shirin” dostoni muhabbat va sadoqatning eng yuksak badiiy namunasi ekani ta’kidlanadi.