Περίληψη Η παρούσα μελέτη διερευνά τη χωρική κατανομή του υετού και τα μικροκλιματικά χαρακτηριστικά του παράκτιου θύλακα του Ξεροκάμπου Λασιθίου στην Ελλάδα. Βάσει τοπικής μετεωρολογικής χρονοσειράς (2020-2026), ο μέσος ετήσιος υετός (MAP) καταγράφεται στα 219,5 mm, με μέση ετήσια θερμοκρασία 20,9°C. Για την πλαισίωση των σύγχρονων παρατηρήσεων, εφαρμόστηκε συνθετική κλιματική ανακατασκευή (1915-1929) και 30ετής θαλάσσια επανάλυση ERA5 (1996-2026), αποδίδοντας εκτιμήσεις MAP 171,2 mm και 227,1 mm, αντίστοιχα. Η ξηρότητα της περιοχής ποσοτικοποιείται μέσω πολλαπλών βιοκλιματικών δεικτών. Ο Δείκτης Ξηρότητας του Περιβαλλοντικού Προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών (UNEP) παρουσιάζει τιμές 0,178 (Holdridge) και 0,199 (Thornthwaite), εμπίπτοντας στο ερημικό καθεστώς (<0,20). Συμπληρωματικά, ο Δείκτης De Martonne κυμαίνεται μεταξύ 5,54 (συνθετικός) και 7,10 (σύγχρονος), ενώ το όριο ερημοποίησης κατά Köppen-Geiger υπολογίζεται στα 209,0 mm. Αυτό το μόνιμο υετικό έλλειμμα τροφοδοτείται πρωτίστως από το φαινόμενο της ομβροσκιάς και την ξηρή αδιαβατική θέρμανση (φαινόμενο Foehn) που προκαλείται από τον γειτονικό όγκο της Ζήρου. Επιπροσθέτως, η τοπική βιοκλιματική καταπόνηση επιβεβαιώνεται από το Παγκόσμιο Γεωπάρκο UNESCO Σητείας, το οποίο χαρακτηρίζει την παράκτια ζώνη ως ημιερημική, φιλοξενώντας μοναδική βορειοαφρικανική θερμόφιλη χλωρίδα. Συνδυάζοντας τη θερμοδυναμική μοντελοποίηση με τους εμπειρικούς δείκτες, τα ευρήματα υποδεικνύουν ότι ο Ξερόκαμπος πιθανότατα συνιστά έναν δομικά εντοπισμένο θύλακα μικροκλίματος Θερμής Ερήμου (Köppen: BWh).