Bu makale, Michael E. Porter tarafından geliştirilen Beş Güç Modeli’nin çağdaş iş dünyasında geçerliliğini eleştirel bir bakış açısıyla değerlendirmektedir. Stratejik yönetim literatürünün temel taşlarından biri olan bu model, endüstri yapısını beş temel rekabet gücü üzerinden analiz ederek firmalara stratejik yönlendirmelerde bulunmayı amaçlamaktadır. Ancak son kırk yılda bilgi ekonomisi, dijitalleşme, küreselleşme, inovasyon hızı, stratejik iş birlikleri ve endüstri sınırlarının belirsizleşmesi gibi gelişmeler, modelin statik ve deterministik varsayımlarını sınırlı hale getirmiştir. Çalışmada Beş Güç Modeli’nin güçlü yönleri ortaya konduktan sonra, modelin günümüz koşullarındaki yetersizlikleri, değişim hızı karşısında esneklik eksikliği, firma içi kaynakları dikkate almaması, iş birliği ağlarını göz ardı etmesi, endüstri sınırlarını sabit varsayması ve küresel bağlamsal farklılıklara duyarsız olması açısından ele alınmaktadır. Eleştirel literatür incelemesine dayanan çalışmada ayrıca günümüz şirketlerinin rekabet analizinde Porter modeli ile birlikte kaynak-temelli yaklaşımlar, dinamik yetenekler ve ağ temelli strateji çerçevelerini birlikte kullanmalarının gerekliliği vurgulanmaktadır. Bu doğrultuda makale, Beş Güç Modeli’nin hala değerli bir analiz çerçevesi sunduğunu ancak tek başına yeterli olmadığını, dolayısıyla çağdaş stratejik analizlerin daha esnek ve çok boyutlu yaklaşımlarla desteklenmesi gerektiğini savunmaktadır.