หนึ่งในกลยุทธ์ทางวาทกรรมที่ทรงพลังและถูกนำมาใช้อย่างแพร่หลายที่สุดในยุคดิจิทัล คือสิ่งที่นักวิชาการด้านทฤษฎีการให้เหตุผลและนักวิจารณ์การเมืองในโลกตะวันตกเรียกว่า "Nutpicking" หรือ "การหยิบยกตัวอย่างสุดโต่ง" ซึ่งหมายถึงพฤติกรรมการจงใจค้นหาและหยิบยกเอาสมาชิกที่มีความคิดสุดโต่ง ไร้เหตุผล หรือแสดงพฤติกรรมที่ก้าวร้าวที่สุดของกลุ่มการเมืองฝ่ายตรงข้าม มานำเสนอซ้ำๆ ประหนึ่งว่าบุคคลเหล่านั้นคือตัวแทนมาตรฐานที่สะท้อนภาพรวมของขบวนการทั้งหมด แม้ว่ากลยุทธ์เชิงวาทกรรมนี้จะปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัดในหน้าประวัติศาสตร์การเมืองไทยร่วมสมัยผ่านการสร้างกรอบวาทกรรมเหมารวม (Stereotyping) ไม่ว่าจะเป็นการตีตราผ่านคำว่า "ควายแดง", "สลิ่ม", "พวกชังชาติ", หรือการทำลายความชอบธรรมของ "ขบวนการชูสามนิ้ว" แต่งานวิจัยและวรรณกรรมทางวิชาการของไทยกลับยังไม่มีการนำกรอบทฤษฎีเรื่อง Nutpicking มาใช้วิเคราะห์อย่างเป็นระบบและเป็นรูปธรรม รายงานการวิจัยฉบับนี้จัดทำขึ้นเพื่อสำรวจและวิเคราะห์กลไกของ Nutpicking ในบริบทของการเมืองไทยอย่างละเอียดลออ โดยผสานกรอบแนวคิดจากทฤษฎีการให้เหตุผล (Argumentation Theory) ทฤษฎีวาทกรรมทางการเมือง (Political Rhetoric) และนิเวศวิทยาสื่อ (Media Ecology) การศึกษานี้มุ่งตรวจสอบว่าตัวแสดงทางการเมือง สื่อมวลชนแบบเลือกข้าง (Partisan Media) และปฏิบัติการข่าวสาร (Information Operations) ของรัฐ ใช้กลยุทธ์การหยิบยกตัวอย่างสุดโต่งในการลดทอนความชอบธรรมของกลุ่มที่มีอุดมการณ์ตรงข้าม สร้างความตื่นตระหนกทางศีลธรรม (Moral Panic) และตอกย้ำโครงสร้างความขัดแย้งแบบแบ่งขั้วอย่างไร การวิเคราะห์ในรายงานฉบับนี้ไม่เพียงแต่จะเติมเต็มช่องว่างทางวิชาการในการวิเคราะห์การเมืองและสื่อไทย แต่ยังเสนอข้อเสนอแนะเชิงทฤษฎีเพื่อการทำความเข้าใจสถาปัตยกรรมของวาทกรรมโฆษณาชวนเชื่อและการสร้างความเกลียดชังในยุคดิจิทัลอย่างเป็นระบบ