W popularnym rozumieniu Wielki Wybuch interpretowany jest jako początek Wszechświata w jednym punkcie przestrzeni i czasie. Jednak współczesna kosmologia teoretyczna dopuszcza scenariusze, w których gorąca faza wczesnego Wszechświata nie musi oznaczać absolutnego początku czasoprzestrzeni. Niniejsza praca stanowi interpretacyjne uzupełnienie dwóch wcześniejszych publikacji autora dostępnych w repozytorium Zenodo: „Wielki Wybuch jako rezultat zapadnięcia się pierwotnej megagwiazdy” (DOI: md5:75ce8e511747b18fc93b0f089fb7c82c) oraz „Przejście konforemne z fazy asymptotycznej bezmasowej jako początek gorącego Wielkiego Wybuchu” (DOI: md5:20d7ddb52206fc3c76a45821d74ab836). Pierwszy z tych modeli rozważa scenariusz lokalnej ekspansji powstałej w wyniku ekstremalnego kolapsu grawitacyjnego, natomiast drugi opisuje przejście fazowe z globalnej fazy konforemnej do fazy z łamaniem symetrii skali. W pracy pokazujemy, że oba podejścia prowadzą do różnych interpretacji Wielkiego Wybuchu i sugerują, że obserwowalny Wszechświat może być jedynie fragmentem znacznie większej struktury kosmicznej.