Бояд қайд кард, ки дар ин технология, ба монанди бисёр дигар навгониҳо, нақши омӯзгор ба куллӣ тағйир меебад. Дар мавриди саволхое, ки чавоби аник надоранд, на ҳама вакт баҳо додан ва чен кардани дониши талабагон имконпазир аст. Омӯзгор бояд дар ҳар як дарс ба хонандагон роҳнамоӣ карда, ба ташаккули маҳорати эҷодии онҳо мусоидат намояд. Аз ин лиҳоз, бештар аз омӯзгорон ва равоншиносон шунидан мумкин аст, ки салоҳияти коммуникатсионӣ танҳо дар сурате самаранок аст, ки шахс тафаккури интиқодӣ дошта бошад. Тафаккури интиқодӣ маънои манфӣ ё танқидро надорад, балки баррасии оқилонаи равишҳои гуногун барои қабули қарорҳо ва қарорҳои асосӣ мебошад. Таваҷҷӯҳ ба тафаккури интиқодӣ дар назар дорад, ки ҳеҷ чиз ба таври оддӣ гирифта намешавад ва ҳар як донишҷӯ, новобаста аз салоҳият, дар доираи барномаи таълимӣ андешаи худро таҳия мекунад. Ин маънои онро дорад, ки донишҷӯён бояд мустақилона мушкилотро муайян кунанд ва донишҳои мавҷудаи худро барои ҳалли он истифода баранд.