Bu araştırma makalesi, “stres yüzünden kilo verememe” ve “stres yüzünden istemeden zayıflama”durumlarını aynı çerçevede incelemektedir. Çalışmanın çıkış noktası, sahada sık karşılaşılan iki iddiadır: (i) yoğun çalışan bireyin yüksek kalori harcamasına rağmen kilo verememesi ve bunu kortizolebağlaması, (ii) kilo almak isteyen bireyin yoğun stres altında iştah kaybı ve kontrolsüz kilo kaybıyaşaması. Literatür taraması, bu iki durumun da tek bir mekanizma ile açıklanamayacağını; davranış, hormonlar, uyku, sıvı dengesi, inflamasyon, ilaç kullanımı ve psikososyal çevre etkileşimiyleortaya çıktığını göstermektedir.Özellikle “stres + su içme = yaygın ödem” ifadesi bilimsel olarak kısmen doğrudur ancak genellenemez. Günlük yaşam stresi tek başına herkeste belirgin ödem oluşturmaz. Buna karşılık patolojikhiperkortizolizm (örneğin Cushing sendromu) veya dışarıdan glukokortikoid kullanımı gibi durumlarda sodyum tutulumuna bağlı sıvı artışı görülebilir. Yoğun fiziksel antrenman sonrası kısa sürelitartı artışının önemli bir kısmı ise çoğu zaman yağ artışından değil, kas hasarı sonrası gelişen geçicidoku sıvısı değişiminden kaynaklanabilir.Makale; klinik mekanizmaları sade terimlerle açıklamakta, örnek veri tabloları ve grafiklerle uygulamaya dönük bir değerlendirme sunmakta, ayrıca besin kısıtlaması stresi, açlık stresi ve günlükyaşam stresinin kilo yönetimine farklı etkilerini karşılaştırmaktadır. Son bölümde birey, diyetisyen,hekim ve kurum düzeyinde uygulanabilir öneriler sunulmaktadır