Το άρθρο διερευνά τη βαθιά κοσμοτεχνική συνέχεια ανάμεσα στη μινωική Κνωσσό και την αθηναϊκή δημοκρατία. Υποστηρίζεται ότι ο Λαβύρινθος λειτουργεί ως αρχέγονη μήτρα κυκλικής αναγέννησης, ο Φοίνικας ως αρχή μετασχηματισμού της μορφής, και η Εκκλησία του Δήμου ως πολιτική ενσάρκωση αυτής της αρχής. Μέσα από ανάλυση μινωικών τελετουργιών, μυθολογικών αρχέτυπων, θεολογικών μετασχηματισμών και πολιτικών θεσμών, τεκμηριώνεται ότι η δημοκρατία δεν αποτελεί ιστορική τομή, αλλά μεταγραφή μιας προϋπάρχουσας κοσμολογικής δομής που γεννήθηκε στην Κνωσσό και ωρίμασε στην Αθήνα.