सारांश लहान मुलांमधील हिंसक वर्तन ही आजच्या काळातील एक गंभीर सामाजिक व मानसिक आरोग्याशी निगडित समस्या म्हणून पुढे येत आहे. राग, आक्रमकता, मारहाण, छळ (Bullying), वस्तूंची तोडफोड तसेच नियमभंग अशा विविध स्वरूपांत हे वर्तन लहान वयात दिसून येते. बालपणी विकसित होणाऱ्या अशा आक्रमक प्रवृत्तींचा पुढील आयुष्यातील शैक्षणिक अपयश, व्यसनाधीनता, असामाजिक व गुन्हेगारी वर्तन तसेच मानसिक आजारांशी घनिष्ठ संबंध असल्याचे विविध संशोधनांतून स्पष्ट झाले आहे. प्रस्तुत संशोधन लेखाचा उद्देश लहान मुलांमधील हिंसाचाराची संकल्पना स्पष्ट करणे, त्यामागील कौटुंबिक, शैक्षणिक, सामाजिक, डिजिटल व कायदेशीर घटकांचा अभ्यास करणे तसेच प्रभावी प्रतिबंधक उपाय मांडणे हा आहे. या अभ्यासासाठी द्वितीयक माहितीवर आधारित संकल्पनात्मक व सैद्धांतिक समीक्षा पद्धतीचा अवलंब करण्यात आला आहे. भारतीय तसेच आंतरराष्ट्रीय संशोधन लेख, सरकारी अहवाल, बाल मानसशास्त्रीय साहित्य आणि मार्गदर्शक तत्त्वांचा सखोल आढावा घेण्यात आला आहे. अभ्यासातून असे आढळते की बालहिंसाचार प्रतिबंधासाठी केवळ दंडात्मक किंवा कायदेशीर उपाय पुरेसे ठरत नाहीत. सकारात्मक व समर्थक पालकत्व, शाळांमधील जीवनकौशल्य व सामाजिक-भावनिक शिक्षण, लवकर ओळख व समुपदेशन, समुदायस्तरीय सहभाग तसेच डिजिटल माध्यमांचा नियंत्रित व सजग वापर यांचा समन्वित व बहुस्तरीय दृष्टिकोन अधिक प्रभावी ठरतो. योग्य वेळी केलेले प्रतिबंधात्मक व सुधारात्मक हस्तक्षेप मुलांच्या वर्तनात सकारात्मक बदल घडवून आणू शकतात आणि त्यांच्या सर्वांगीण विकासास हातभार लावू शकतात.