İkinci Dünya Savaşı’nın yarattığı küresel kaos ortamında, dönemin ABD Başkanı FranklinbvDelano Roosevelt ve Cumhurbaşkanı İsmet İnönü arasındaki ilişki resmî-politik yaklaşımların da ötesinde oldukça samimi bir görüntü çizmektedir. Bu bağlamda çalışma, 1939-1945 yılları arasında iki liderin geliştirdiği kişisel hukuku ve mektuplaşmaları mercek altına almaktadır. Savaşın en kritik ve buhranlı evrelerinde gerçekleşen pul değişimi, karşılıklı fotoğraf paylaşımları, özel gün tebrikleri ve gayri resmi mektuplar; dönemin katı bürokratik kalıplarının ötesinde işleyen insani ve samimi bir iletişim ağının varlığını belgelemektedir. Amerikan Ulusal Arşivleri (NARA) fonlarından elde edilen ve bir bölümü yakın dönemde araştırmacıların erişimine açılan birincil kaynaklar, Roosevelt’in kişisel diplomasiyi bilinçli ve sistematik bir stratejik araç olarak kullandığını ortaya koymaktadır. Bu yaklaşımın, Türkiye’yi Mihver tehdidinden uzak tutarak Müttefikler bloğuna dâhiletmeyi hedefleyen daha geniş bir stratejinin operasyonel bir bileşeni olduğu anlaşılmaktadır. Buna mukabil Cumhurbaşkanı İnönü’nün, söz konusu samimi diyaloğu Türkiye’nin hassas “denge politikasını” muhafaza etmeye yönelik bir araç olarak benimsediği görülmektedir. Bu çerçevede İnönü’nün, ülkenin güvenlik kaygılarını doğrudan Washington’a aktarmayı ve Batı dünyasıyla ilişkileri tahkim etmeyi hedeflediği anlaşılmaktadır. Bu bağlamda çalışma, liderler arasındaki kişisel ilişkilerin dış politika üzerindeki etkisini ele almaktadır. Bunun ne ölçüde belirleyici olduğu ise tartışmaya açıktır. Özellikle 1943 Kahire Konferansı sürecindeki yazışmaların, liderler arasında tesis edilen güven zeminini nasıl pekiştirdiği ve Türk-Amerikan ilişkilerinin kurumsallaşarak savaş sonrası dönemde stratejik ortaklığa evrilmesindeki hayati etkisi somut verilerleortaya konulmaktadır.