Ergin Günçe (1938-1983), özellikle son yıllarda kendisine olan ilginin giderek arttığı, modern Türk şiirinin özgün şairlerindendir. Bireyselden toplumsala, imgeden anlama, dil deformasyonundan ironiye kadar tema ve biçem açısından farklı sınırlarda geliştirdiği şiir dünyası, onun İkinci Yeni’yle toplumcu şiir arasında bir yerde konumlandırılmasını mümkün kılar. Bununla birlikte şairin toplu şiirlerini içeren Türkiye Kadar Bir Çiçek, onun kendine özgü sesini de somutlaştırmıştır. Ancak onun şiir serüveni yalnızca yayımlanmış eserleriyle sınırlı değildir. Günçe’nin 1954’te yayımlanan ilk şiiri “Cebrik Şiir”le aynı dönemde hatta aynı aylarda kaleme aldığı ancak eserlerinde yer almayan şiirleri de vardır. Nedret Gürcan’ın 1954-1957 yılları arasında çıkardığı Şairler Yaprağı dergisine bir mektubuyla birlikte gönderdiği üç şiir, şairin ilk kalem tecrübelerindendir. Bu şiirlerde Ergin Günçe üzerinde dönem şiirinin farklı eğilimlerinin etkilerini ve şairin yazın yaşamının devamında verecek olduğu ürünlerin izlerini sürmek mümkündür. Söz konusu mektubu ve şiirleri Günçe şiirinin genel karakteri odağında inceleyen bu çalışma, şairin hiçbir eserinde yer almayan metinlerini okura sunmak ve Ergin Günçe’nin külliyatına bir katkı sağlama amacı taşımaktadır. Ayrıca bu şiirleri dönemin poetik eğilimleri çerçevesinde incelemek Günçe’nin şiir anlayışının gelişimini kronolojik olarak anlamlandırabilmek için işlevsel bir değer taşır.