Дар мақола таҷассуми дӯстӣ ва ҳамбастагии халқҳои бародар яке аз мавзуъҳои меҳварии эҷодиёти шоир маҳсуб гардидааст. Мазмуни мазкур дар заминаи инъикоси ғояҳои меҳнаткашони даврони шӯравӣ бо руҳияи тоза ва тафаккури иҷтимоӣ ғанӣ гардида, ба таҳкими идеяҳои ҳамкорӣ, баробарӣ ва иттиҳоди халқҳо равона шудааст. Ба андешаи Боқӣ Раҳимзода, комёбиҳо ва дастовардҳои таърихию иҷтимоии халқи тоҷик дар марҳилаи мазкур натиҷаи сиёсати хирадмандона ва дурбинонаи давлати абарқудрати замон буда, ҳамзамон самараи дӯстии мустаҳкам ва ҳамкории созандаи меҳнаткашони халқҳою миллатҳои гуногун маҳсуб меёбад. Аз ин ҷиҳат, ғояи дӯстии халқҳо дар эҷодиёти шоир на танҳо хусусияти бадеӣ, балки аҳамияти муҳими иҷтимоӣ-идеологӣ дошта, ҳамчун омили таҳкими ваҳдати халқҳо ва худшиносии ҷамъиятӣ хидмат мекунад.