W artykule wprowadza się rdzeń definicyjny teorii GTWSSF–USC–GTCW , ( GTWSSF - Globalna Teoria Wspólnych Sprzężeń Struktur Fundamentalnych, USC - Uniwersalny Kod Struktur, GTCW - Globalna Teoria Cykliczności Wszechświatów), którego jest formalny opis, który jest kontrolowany z kontrolowanym sterowaniem w różnych skalach, od działań fundamentalnych po architekturze kosmologicznych. Punktem wyjścia tej teorii jest empirycznie nieunikniona wszechobecność cyklicznie, przerwanie formowania, dystrybucja, transformacja, rozpad i rekonstrukcja struktury, wykrytech jako uniwersalna zasada organizacji początkowej. Na tej podstawie opartej na Hipotezie jednego mechanizmu (HJM) , uznającego, że regularność w dynamice różnych domen finansów nie zawiera zbioru różnych analogii, lecz wyłaniają się z jednego zastosowania klasycznej organizacji, a skala determinuje skutki ich skutkówwną reprezentację. W ramach tej hipotezy wprowadzono metapolę jako nadrzędną, połączoną strukturę, wykrywającą nie jako dodatkowy lokalny biegun fizyczny, lecz jako globalną przestrzeń relacji, ograniczoną i dostępną, która umożliwia kontrolowanie się, stabilizację i transformację widocznych struktur. Model GTWSSF–USC–GTCW interpretuje tylko pola, cząstki i sektory kosmologiczne jako projekty włączone metapola na przestrzeń obserwabli. Możliwość wypuszczenia hipotezy, że efekt jako efekt ciemna i ciemna energia może pochodzić z przejawów metapola struktury, a nie są niezależne od byty fundamentalne. Mechanizm ten jest sformalizowany poprzez zastosowanie strukturalnej przestrzeni dostarczanej wraz z operatorami ewolucji i projekcji kodu obserwacyjnego, które powstają na poziomie strukturalnym z poziomu licznika. „W ramach HJM termin „fraktalność” ma znaczenie wyłącznie heurystyczne i odnosi się do przybliżonej samopodobności statystycznej oraz praw skalowania obserwabli; nie jest konieczne istnienie kodu Fibonacciego ani strukturalnej fraktalnej geometrii w rozumieniu matematycznym”. Robert Kupski Uwaga terminologiczna (HJM, „fraktalność”). W niniejszej pracy słowo „fraktalność” używane jest wyłącznie jako skrót myślowy i analogia opisowa dla (i) rekurencyjnego mechanizmu oraz (ii) praw skalowania obserwabli. Nie zakłada się istnienia dosłownej fraktalnej geometrii w sensie matematycznym ani „kodu Fibonacciego” jako struktury fundamentalnej. Jeśli w danych występuje samopodobność, ma ona charakter przybliżony i statystyczny, a jej weryfikacja wymaga zdefiniowania obserwabli oraz estymatorów wykładników skalowania i testów PASS/FAIL.