Özet Bu çalışma, canlılık kavramının biyolojik, genetik ve felsefi temellerini inceleyerek “doğallık” kavramının bilimsel anlamını yeniden tanımlamayı amaçlamaktadır. Canlı organizmaların temel özellikleri olan genetik çeşitlilik, mutasyon, epigenetik düzenleme ve gelişimsel farklılaşma süreçleri ele alınarak, biyolojik sistemlerde varyasyonun istisnai değil kurucu bir ilke olduğu gösterilmektedir. Çalışma, canlıların genetik olarak tek tip ve sabit yapılardan oluştuğu yönündeki indirgemeci yaklaşımların bilimsel karşılığının bulunmadığını ortaya koymaktadır. Bu bağlamda DNA’nın, mutasyon ve gen ekspresyonu yoluyla çoklu fenotipik sonuçlar üretebilen dinamik bir yapı olduğu vurgulanmaktadır. Canlılığın devamlılığı, genetik farklılıkların bastırılmasıyla değil, aksine bu farklılıkların varlığıyla mümkün olmaktadır. Doğal seçilim ve gelişim biyolojisi perspektifinden bakıldığında, biyolojik çeşitlilik “sapma” değil, yaşamın temel işleyiş biçimidir. Çalışma, doğallık kavramının normatif yargılarla değil, biyolojik süreçlerin kendi iç mantığıyla değerlendirilmesi gerektiğini savunmaktadır. Bu çerçevede, ilerleyen çalışmalarda ele alınacak olan insan biyolojisi, nörogelişim ve cinsiyetlenme süreçleri için kavramsal ve bilimsel bir zemin oluşturulmaktadır. Sonuç olarak bu makale, canlılık ve doğallık arasındaki ilişkinin, çoğulluk ve değişkenlik temelinde anlaşılması gerektiğini ortaya koyan öncül bir inceleme niteliği taşımaktadır.