Maurice Merleau-Ponty’s The Structure of Behavior can be read as a significant alternative to the reductive and physicalist approaches in contemporary philosophy of mind. Merleau-Ponty aims to overcome the shortcomings of the mechanistic framework inherited from Cartesian thought in explaining the consciousness-nature relationship. Additionally, he addresses this relationship by building a bridge between the dominant intellectual currents of his time, empiricism and intellectualism. Placing the concept of behavior at the center of his work, Merleau-Ponty critiques classical reflex theory, stimulus-response structures, and the reductive approaches to brain and physiological processes. He argues that behavior cannot be explained by reducing it to neural circuits or stimuli, asserting that it constitutes a dynamic and holistic form shaped by the organism’s interaction with its environment. He supports this argument by drawing on the experiments of the renowned researcher of his time, Pavlov. Merleau-Ponty particularly examines Pavlov’s theory of conditioned responses to highlight the significance of the organism’s interaction with its environment. Furthermore, through his conceptualization of form, Merleau-Ponty seeks to integrate the physical, psychic, and vital dimensions, moving beyond dualistic thinking. Accordingly, this article aims to analyze The Structure of Behavior to reveal the importance of the consciousness-nature unity and to elucidate the holistic nature of behavior.

Maurice Merleau-Ponty’nin Davranışın Yapısı adlı eseri, çağdaş zihin felsefesine indirgemeci ve fizikalist yaklaşımlara karşı önemli bir alternatif olarak okunabilir. Merleau-Ponty, Kartezyen düşüncenin mirası olan mekanistik anlayışın bilinç-doğa ilişkisini açıklamadaki eksikliklerini gidermeyi amaçlar. Ayrıca döneminin etkin düşünceleri olan empirizm ve entelektüalizm arasında bir köprü kurarak bilinç-doğa ilişkisini ele alır. Merleau-Ponty, eserinde davranış kavramını ön plana çıkararak, klasik refleks kuramını, uyaran ve tepki ilişkisini ve beyin ile fizyolojik süreçlere yönelik indirgemeci yaklaşımları eleştirir. Merleau-Ponty, davranışın, sinir devrelerine veya uyaranlara indirgenerek açıklanamayacağını, davranışın organizmanın çevresiyle dinamik ve bütünsel bir form olduğunu savunur. O, bu savını da döneminin ünlü araştırmacısı olan Pavlov’un deneyleriyle göstermeye çalışır. Merleau-Ponty özellikle Pavlov’un koşullu tepkiler kuramını inceleyerek organizmanın çevresiyle olan etkileşiminin önemini açıkça göstermeye çalışır. Bununla birlikte Merleau-Ponty, form kavramsallaştırmasıyla da fiziksel, psişik ve yaşamsal olanın boyutlarını bir araya getirerek düalist düşüncelerin ötesine geçmeyi amaçlar. Bu doğrultuda makalede Davranışın Yapısı eseri incelenerek, bilinç ile doğa arasındaki birlikteliğin önemi yeniden vurgulanacak ve davranışın bütünsel yapısı ortaya konacaktır.