This study presents two Latin inscriptions currently exhibited in Sanatçılar Parkı in Ataköy, Istanbul, which originally belonged to the Roman Imperial marble quarries of Docimium (modern Iscehisar, Afyon). One of the inscriptions was previously discovered in the Bacakale sector of the Docimium quarries and was published in 1991. Although the other inscription remains unpublished, it was most likely brought to Istanbul together with the former piece. After situating these fragments within the broader corpus of quarry inscriptions, they are re-examined here in light of the earlier studies by J. C. Fant, M. Christol, and Th. Drew-Bear, with particular attention to their epigraphic and historical contexts. The inscriptions illustrate the use of standard abbreviations designating quarry sections (bracchium, locus), the workshop engineer (officina), and the quarry engineer (caesura), thereby providing evidence for the complex bureaucratic system that regulated production and transport. The paper also addresses the transfer of these inscriptions to Istanbul, while expressing concerns about the ongoing threats that modern quarrying activities pose to archaeological evidence.

Bu çalışmada, günümüzde İstanbul Ataköy Sanatçılar Parkı’nda sergilenen ve kökeni Roma İmparatorluk Dönemi Dokimeion (İscehisar/Afyon) mermer ocaklarına uzanan iki Latince yazıt ele alınmaktadır. Yazıtlardan biri daha önce Dokimeion taş ocaklarının Bacakale sektöründe tespit edilmiştir ve 1991 yılında yayımlanmıştır. Diğeri ise yayımlanmamış olup muhtemelen onunla birlikte İstanbul'a getirilmiştir. Bu fragmanlar, taş ocağı yazıtlarının daha geniş bir külliyatı içinde konumlandırıldıktan sonra, J. C. Fant, M. Christol ve Th. Drew-Bear'ın önceki çalışmaları ışığında epigrafik ve tarihsel bağlamları açısından yeniden incelenmektedir. Yazıtlar, taş ocağı bölümlerini (bracchium, locus), atölye mühendisini (officina) ve taş ocağı mühendisini (caesura) belirten standart kısaltmaların kullanımını göstermekte ve üretim ve nakliyeyi düzenleyen karmaşık bürokratik sistemin kanıtını sunmaktadır. Makalede ayrıca, söz konusu yazıtların İstanbul'a taşınması ele alınmakta olup modern taş ocağı faaliyetlerinin arkeolojik kanıtlar üzerinde oluşturduğu süreğen tehditlere ilişkin endişeleri de dile getirilmektedir.