Bu makale, Osmanlı Devleti’nin XVII. yüzyıldan XX. yüzyılın başlarına kadar süren modernleşme sürecini askerî, hukuki, eğitimsel, toplumsal, entelektüel ve siyasal boyutlarıyla kapsamlı biçimde incelemektedir. Osmanlı, Batı Avrupa’nın yükselişi karşısında öncelikle askerî reformlara yönelmiş; III. Selim’in Nizam-ı Cedid hareketi ve II. Mahmud’un Yeniçeri Ocağı’nı kaldırması, modern ordunun inşasına giden süreci başlatmıştır. Tanzimat ve Islahat fermanlarıyla hukuki ve anayasal düzenlemeler gündeme gelmiş; eşit vatandaşlık, hukukun üstünlüğü ve anayasal yönetim düşüncesi Osmanlı toplumunda tartışılmaya başlanmıştır. Eğitim alanında rüştiyeler, idadiler, Darülmuallimin ve Darülfünun gibi kurumların açılması, sekülerleşme sürecini hızlandırırken; basının yaygınlaşması kamuoyunun oluşmasına ve modernleşme ideolojisinin topluma aktarılmasına katkı sağlamıştır. Toplumsal dönüşümün en dikkat çekici boyutlarından biri kadınların konumundaki değişimdir. Kız rüştiyeleri, kadın öğretmen okulları ve kadın dergileri aracılığıyla kadınların eğitime ve kamusal yaşama katılımı artmış, bu gelişmeler Cumhuriyet dönemindeki kadın hakları reformlarının tarihsel öncülü olmuştur. Avrupa ile kurulan entelektüel etkileşim, tercüme faaliyetleri, elçilik raporları ve Jön Türklerin faaliyetleriyle güçlenmiş; özgürlük, eşitlik ve anayasal düzen fikirleri Osmanlı entelektüel hayatına taşınmıştır. Sonuç olarak Osmanlı modernleşmesi, çoğu zaman toplumsal direnç ve siyasi istikrarsızlıklarla karşılaşsa da Cumhuriyet Türkiye’sinin siyasal, toplumsal ve kültürel temellerini hazırlayan çok boyutlu bir dönüşüm süreci olarak değerlendirilmelidir. Bu nedenle, Osmanlı modernleşmesi yalnızca bir imparatorluğun ayakta kalma çabası değil, aynı zamanda modern Türkiye’nin kuruluşuna giden yolun başlangıç noktasıdır.