Öz: Çağdaş felsefe, 1900’lü yıllardan günümüze dek bölümlenerek gelen ve bu bölümlenmede önce sistematik bir görünüm arz eden, sonrasında bu sistematikliğin yerine anti-sistematik tarzda işletilen bir felsefenin adıdır. Bu açıdan özellikle 1950’li yıllar çağdaş felsefe adına oldukça önemlidir. Nitekim özellikle Claude Levi Strauss ile başlatılan yapısalcılık akımı, sistematik felsefenin de altını oymuş ve düşüncede yeni perspektifler aramıştır. Hümanist nosyona karşı başlatılan yapısalcılık, Levi Strauss’un etkisi altında başlamış ve antropolojiyle sınırlı kalmamıştır. Akabinde felsefede gerçekleştirilen diğer çalışmalarla yapısalcılık düşüncesi de öznenin ayrıcalıklı konumunun yapıya tevdi ettirilmesinden başka bir şey olmadığı eleştirisiyle karşı karşıya kalmıştır. Bu eleştiriyi oluşturan yeni akım ise post-yapısalcılık olarak ifade edilmiş ve ortaya çıkış yeri olarak Fransız düşüncesi işaretlenmiştir. Fakat bu noktada post-yapısalcılığın; yapısalcılık gibi ortak bir amaç uğrunda toplanılan bir akım olup olmadığı konusu ve bütünlüklü bir yapı arz edip etmediği konusu oldukça muallaktır. Çağdaş Fransız düşüncesindeki temel itkinin öznenin yerinden edilmesi söz konusu edildiğinde yapısalcılık ve post-yapısalcılığın benzeşen ve ayrışan yönlerinin olması ve bu konulardaki eleştiri araçlarının birbirinden farklı olması konuya bakışı oldukça zorlaştırmaktadır. Bu zorluğun bir diğer nedeni de yapısalcılık akımının felsefe ve edebiyatta doğum yerini Fransız düşüncesi olarak ifade etmek mümkünken, post-yapısalcılık açısından böylesi bir durumun ancak farklı perspektiflerden ve yorumlardan çıkarsanmasıdır. Yorumların çoğulluğu ile birlikte burada birlikli ya da bütünlüklü bir problematiğin olup olmadığı konusunda felsefe tarihçilerinin kafası oldukça karışmakta ve hangi filozofun post-yapısalcı ya da yapısalcı olarak alımlanacağı oldukça önemli bir soruna dönüşmektedir. Bu çalışmada felsefe tarihinde post-yapısalcılık diye adlandırılan felsefi akımın ortaya çıkışı ve bunun bir alımlama pratiği çerçevesinde ortaya çıkıp çıkmadığı konusu ele alınacaktır. Post-yapısalcılığın nasıl ortaya çıktığı ve Fransız filozofların niçin kendilerini böyle adlandırmadıkları halde, Fransa dışındaki ülkelerde bu filozofların niçin post-yapısalcı ya da postmodernist diye adlandırıldığı tartışma konusu edilecektir. Hemen belirtmek gerekir ki, bu çalışmada post-yapısalcılık diye bir şeyin olmadığı iddia edilmemekte, sadece çağdaş Fransız düşüncesinde post-yapısalcılık teriminin bilinmediği, böylesi bir oluşumun (bütünlüklü bir yapının) olmadığı konu edilecektir. Post-yapısalcı olarak alımlanan filozofların birçoğu Fransız olduğu halde, Fransız filozoflar niçin post-yapısalcılık konusunda bu denli soğuk davranmaktadırlar? Post-yapısalcılık, postmodernizmle birlikte yeni bir düşüncenin olanaklılığını imlemekte, yeni düşünce biçimlerine vurgu yapmakta ve varlık ve bilginin mahiyetini derinden sarsmakta olan bir düşünce biçimine işaret etmektedir. Fakat bu post-yapısalcı olarak alımlanan düşünürlerin/filozofların ortak bir hareket noktasının olup olmadığı, tüm post-yapısalcı filozofların aynı soruna/sorunsala/soruya yanıt arayıp aramadıkları muallaktır. Nitekim post-yapısalcı olarak adlandırılan filozofların ortak bir hareket noktası, temel bir esas sorusu olup olmadığı da ayrıca belirsizdir. Bu belirsizliğin aşılabilmesi post-yapısalcılığın bir alımlama pratiği sonucunda mı yoksa kendi özünde birlikli bir yapı halinde mi ortaya çıktığının bilinmesine bağlıdır. Anahtar Kelimeler: Yapısalcılık, Post-yapısalcılık, Postmodernizm, Çağdaş Fransız Düşüncesi.

Abstract: Contemporary philosophy is the name of a philosophy that has been divided from the 1900s to the present day, which first presented a systematic appearance in this division, and then operated in an anti-systematic manner instead of this systematicity. In this respect, especially the 1950s are very important for contemporary philosophy. As a matter of fact, the structuralism movement, especially initiated by Claude Levi Strauss, undermined systematic philosophy and sought new perspectives in thought. Initiated against the humanist notion, structuralism started under the influence of Levi Strauss and was not limited to anthropology. Subsequently, with other studies in philosophy, the idea of structuralism was criticized for being nothing but the assignment of the privileged position of the subject to the structure. The new movement that constitutes this criticism is referred to as post-structuralism and French thought is marked as the place of its emergence. However, at this point, it is quite unclear whether post-structuralism is a movement gathered for a common purpose like structuralism and whether it presents a holistic structure. When it comes to the displacement of the subject as the main impulse in contemporary French thought, the fact that structuralism and post-structuralism have similarities and differences and that the tools of criticism on these issues are different from each other makes it very difficult to look at the subject. Another reason for this difficulty is that while the birthplace of structuralism in philosophy and literature can be defined as French thought, such a situation in terms of post-structuralism can only be inferred from different perspectives and interpretations. With the plurality of interpretations, historians of philosophy are quite confused as to whether there is a unified or holistic problematic here, and which philosopher should be taken as post-structuralist or structuralist becomes a very important problem. In this study, the emergence of a philosophical movement called Post-Structuralism in the history of philosophy and whether it emerged within the framework of a practice of reception will be discussed. How post-structuralism emerged and why French philosophers do not call themselves post-structuralists or postmodernists, whereas in countries other than France these philosophers are called post-structuralists or postmodernists will be discussed. It should be noted that this study does not claim that there is no such thing as post-structuralism, but only that the term post-structuralism is unknown in contemporary French thought and that there is no such formation (a coherent structure). Why are French philosophers so cold about post-structuralism when most of the philosophers who are perceived as post-structuralists are French? Post-structuralism, together with postmodernism, implies the possibility of a new way of thinking, emphasizes new ways of thinking, and points to a way of thinking that profoundly shakes the nature of being and knowledge. However, it is unclear whether these post-structuralist thinkers/philosophers have a common point of departure, whether all post-structuralist philosophers seek answers to the same problem/issue/question. As a matter of fact, it is also unclear whether the so-called post-structuralist philosophers have a common point of departure, a basic fundamental question. Keywords: Structuralism, Post-structuralism, Postmodernism, Contemporary French Thought.