Dünya toplumlarında ağaç kültü, ortak kültürel bir unsur olarak öne çıkar. Eski Türk destanlarında Orta Asya Şamanizm’i etkisiyle şekillenen ağaç motifi, Türk sanatına yön vermiş ve mitolojide sembolik anlamlar kazanmıştır. Hayat ağacı, kökleriyle yeri, gövdesiyle ve dallarıyla gökyüzünü simgeleyerek, yaradılış efsanelerinde kutsal kabul edilmiştir. Türk topluluklarında, İslamiyet öncesinde kutsal bir varlık olarak kabul edilen hayat ağacı, İslamiyet sonrasında ise sanat eserlerinde motif olarak kullanılmıştır. Selçukludan Osmanlı’ya uzanan dönemde çini ve seramiklerde işlenen bu motif, lale, gül ve sümbül gibi natüralist çiçeklerle birlikte tasvir edilmiştir. Bu motifler, nesiller arası kültürel aktarımı sağlamış ve dönemsel biçimsel değişimlere uğramıştır. 16. ve 17. yüzyıllarda, Topkapı Sarayı ve Eyüp Sultan Türbesi gibi önemli yapılarda hayat ağacı motifinin görkemli örneklerine rastlanmaktadır. Hayat ağacı, dünya ile insan arasındaki bağı simgeleyen evrensel bir kültür unsuru olarak Türk sanatında derin bir yer edinmiştir. Ağaç motiflerinin tarihsel ve sembolik süreçleri incelenerek farklı dönemlerdeki kullanımları karşılaştırılmıştır. Selçuklu ve Osmanlı dönemlerinde hayat ağacı önemli bir motif olmuş, Osmanlı’da Karamemi üslubuyla daha belirgin bir hale gelmiştir. Servi (selvi) ağacı, ölümsüzlük ve cennet tasvirlerinde yer almış; nar, üzüm ve asma motifleri ise bereket ve bolluk sembolleri olarak sanat eserlerinde kullanılmıştır. Nar ve üzüm motifleri, Rüstem Paşa Camii, Sultanahmet Camii ve Çinili Köşk gibi yapılarda süsleme unsuru olarak kullanımı ile günümüze ulaşan çarpıcı örneklerdir. Günümüzde ise ağaç motifleri, klasik ve modern tasarımlarda sır altı tekniğiyle varlığını sürdürmektedir. Araştırmada ağaç motifleri, inanç ve sembol ilişkisi üzerinden analiz edilerek kültürel mirasa katkı sağlanması amaçlanmıştır.