Klasik Türk edebiyatı asırlar süren bir edebiyat dönemidir. Bu dönem edebî muhtevasını Arap ve Fars edebiyatı temelleri üzerine inşa etmiştir. Klasik Türk edebiyatı; klasik dönem Türk edebiyatı, divân edebiyatı, yüksek zümre edebiyatı gibi isimlerle anılmıştır. Bu dönemde ele alınan eserlerde (şiirlerde) edebî muhteva sevgili ve aşık üzerine kurulmuştur. Şiirlerde sevgili çeşitli yönleri ile ele alınmış, benzetmeler ile dilin bütün güzellikleri kullanılarak tasvir edilmiştir. Divân edebiyatında sevgili, aşıkları ile meclislerde gününü gün eden eğlencesine düşkün ve aşığına yan bakışları ile ıstırap veren bir güzeldir. Divân şairlerinin yazdıkları şiirler mazmunlarla dolu kapalı anlamlar içermektedir. Klasik Türk edebiyatı araştırmacıları yıllarca bu mazmunlar üzerine çalışmalar yapmış, şairlerin toplum kültüründen uzak kalıp kalmadıkları şairlerin kullandıkları mazmunlar ile çözümlenmeye çalışılmıştır. Divân edebiyatı şairleri şiirlerini ele alırken toplumdan tamamen soyutlanmamış, toplum ile ilgili konuları klasik şiir anlayışı ile kaleme almıştır. Türk edebiyatının önemli dönemlerinden olan İslamiyet etkisindeki Türk edebiyatının temsilcileri bir kısmı daha çok didaktik, dini; bir kısmı da millî ve mahallî konuları içeren eserler vermiştir. Konu, dil ve anlatım, üslup, kullanılan ölçü ve kafiye gibi pek çok özellik dikkate alındığında İslamiyet etkisindeki Türk edebiyatının klasik edebiyat ve halk edebiyatı olmak üzere ikiye ayrıldığı görülmektedir. Klasik Türk edebiyatı Arap ve Fars edebiyatı temelleri üzerine kurulmuş ve etkisinde kalmıştır. denilse de gelenekle yetişmiş, Osmanlı toprakları içerisinde büyümüş şairler, yüzyıllar süren tarihi mirası eserleriyle geleceğe taşımayı başarmışlardır. Klâsik Türk şiirinin kaynakları arasında Arap ve Fars edebiyatının etkisi, fenni ilimler, beşerî bilimler, mitoloji vb. gibi unsurlar gösterilse de şairin içinde yetiştiği toplum, geçmişten gelen örf ve onun şiiri ele alış biçimini etkilemiştir. Bu çalışmada toplumsal hayatın unsurlarından meclis kültürü ve meclise ait kavramlar, 17. yüzyıl da yaşamış olan Ayıntablı Hâfız Abdülmecidzâde divânından hareketle incelenmiştir.