บทความนี้เป็นบทความวิจัยเชิงเอกสาร ศึกษาการแปลชื่ออาหารไทยเป็นภาษาจีน โดยศึกษาจากชื่ออาหารบนแพลตฟอร์มเหม่ยถวน นครเซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน มีเกณฑ์การคัดเลือกชื่ออาหารจากร้านอาหารที่มีรายการอาหารมากกว่า 20 รายการและมีคะแนนภาพรวมของร้านมากกว่า 4.5 คะแนน พบจำนวน 4 ร้าน รวมรายการอาหารทั้งสิ้น จำนวน 207 ชื่อ ผลการศึกษาพบว่า ชื่ออาหารไทยบนแพลตฟอร์มเหม่ยถวนแปลเป็นภาษาจีนด้วยกลวิธีการแปลต่อไปนี้ กลวิธีการแปลแบบตรงตัว กลวิธีการแปลแบบตั้งชื่อใหม่ กลวิธีการแปลแบบทับศัพท์ กลวิธีการแปลแบบใช้คำเทียบเท่า กลวิธีการแปลแบบเติมคำ กลวิธีการแปลแบบตัดความ กลวิธีการแปลแบบใช้คำกว้าง ๆ ทั่วไป และกลวิธีการแปลแบบแทนที่ด้วยวัฒนธรรมภาษาแปล โดยกลวิธีที่มีการใช้ในการแปลชื่ออาหารไทยมากที่สุด คือ กลวิธีการแปลแบบตรงตัว จำนวน 54 รายชื่อ รองลงมาเป็นกลวิธีการแปลแบบตั้งชื่อใหม่ จำนวน 45 รายชื่อ ส่วนกลวิธีการแปลที่พบน้อยที่สุดคือ การแปลแบบแทนที่ด้วยวัฒนธรรมภาษาแปล จำนวน 6 รายชื่อ ผลสรุปจากการศึกษานี้แสดงให้เห็นว่า กลวิธีการแปลแบบตรงตัวได้รับความนิยมสูงสุด เนื่องจากสามารถคงความหมายดั้งเดิมของอาหารไทยได้อย่างชัดเจนและเข้าใจง่ายสำหรับผู้บริโภคชาวจีน ส่วนการตั้งชื่อใหม่ใช้ในกรณีที่ต้องการให้ชื่ออาหารมีความน่าสนใจและเหมาะสมกับรสนิยมของตลาดจีน กลวิธีอื่น ๆ เช่น การทับศัพท์ หรือการใช้คำเทียบเท่า เป็นกลวิธีที่ใช้ในกรณีที่ชื่ออาหารไม่มีคำแปลตรงตัวในภาษาจีน หรือเมื่อไม่สามารถหาคำที่มีความหมายใกล้เคียงได้ การศึกษาครั้งนี้ได้สะท้อนให้เห็นถึงความท้าทายในการแปลชื่ออาหารจากภาษาไทยเป็นภาษาจีน ซึ่งจำเป็นต้องพิจารณาความหมายทางวัฒนธรรมและรสนิยมของผู้บริโภคทั้งในแง่ภาษาและบริบททางสังคมของประเทศจีน

This research examines the translation of Thai food names into Chinese on the Mei-tuan platform in Shanghai. The study analyzed 207 food names from over 20 menu items at four selected Chinese restaurants with overall ratings exceeding 4.5 points. The findings indicate that eight translation strategies are used for Thai food names on the platform: literal translation, renaming, transliteration, use of equivalent terms, addition of words, omission of meaning, use of generic terms, and cultural adaptation. Notably, literal translation was the most commonly employed strategy, accounting for 54 names, followed by renaming with 45 names. In contrast, cultural adaptation was the least utilized method, applied to only six names. The results suggest that literal translation is the preferred method as it preserves the original meaning of Thai dishes in a clear and comprehensible way for Chinese consumers. Renaming is often used to make dish names more appealing and suitable for the tastes of the Chinese market. Other strategies, such as transliteration or using equivalent terms, are employed when no direct translation exists or when a close equivalent is unavailable. This study highlights the challenges of translating Thai cuisine names into Chinese, underscoring the need for careful consideration of both linguistic accuracy and the cultural context of Chinese consumers.